Hallo Liebe Leute!(Bruno´s welkomstkreet)

Es ist wieder ne Weile her, aber hier folgt nochmal ein Update aus Hamburg. Oftewel: nieuws uit die neue Heimat aan het thuisfront, wherever that may be! Eigenlijk roepen de forecastfiles, maar ik stel vast dat het menselijk brein na 14 uur getallekes absorberen en produceren langsaamaan versagt. En als het bij Didier z´n Hausaufgaben werkt Mathe af te wisselen met Sprache, moet ik dat ook maar eens proberen :-) En schrijvend over Didier kom ik meteen bij het eerste heugelijke nieuwtje uit afgelopen weken: eindelijk is het tandenwisselen uit de startblokken geschoten en zoekt de tandenfee ´snachts onder kopkussens ijverig naar kleine melktandjes die ze dan inwisselt tegen blinkende euro´s. Alleen al het vooruitzicht dat de zopas verloren voortand de spaarpot spijst, tovert "großes Lachen" op kleine kindergezichtjes. Dat, en natuurlijk de frisse zeelucht, het zachte zand, het ruisen van de golven...we hebben Lübeck en Travemünde ontdekt! Met meer dan 300 000 inwoners, maar in vergelijking met Hamburg gemütlich, klein en goed overschouwbaar, heeft Lübeck mijn hart alvast veroverd: mooie historische binnenstad, interessante kleine (schoen)winkeltjes en lekker eten! En zo dicht bij zee...hier komen we beslist nog vaak naartoe.

Niet dat er in Hamburg niets meer te ontdekken valt, integendeel. Op 7 februari was het dan eindelijk zover: tijd voor Bruno´s verjaardagsfeestje! Dirk en ik trokken met 8 eersteklasse(r)s naar het Museum für Völkerkunde. En dat dat een succes was, gaan we Hauptling Yakari en z´n broer Blaue Feder nog vaak horen vertellen. Die laatste heeft zijn feestje ook al besteld: Dinoskeletten opgraven in Helms Museum, uitgebreid verslag volgt.

Tot aan het volgende feestje vullen de weekends zich vanaf nu met Bruno´s voetbaltournooien. Gewis roept de volgende foto enige nostalgie op bij Opa Viktor en zijn verwanten: SC Concordia, Cordi voor de fans, een van Hamburgs oudste votbalclubs, speelt in ons allen welbekende kleuren: rood-zwart. En het mooiste van al, de 70-jarige (no kidding!) trainster van de miniemekes is zo gepassioneerd dat ze zelfs haar weinige nog aanwezige haar knalrood geverfd heeft. Seeing is believing.... En toegegeven, het is niet alleen aandoenlijk zo´n troepke kinderen achter de bal te zien hollen, onvermijdelijk doe je, zo gauw je naast het terrein staat, dat wat je altijd zo belachelijk voorkomt - en soms zelfs een beetje ergert- : je gaat vroeg of laat meeroepen: "Nach Vorne!!!!!!!!!!!!!!!!"

Uiteindelijk weet ik niet wie aan het eind van de ochtend de roodste kaken had, de spelertjes of de toeschouwers. In ieder geval een verrijkende ervaring :-).

Tot slot wil ik jullie nog laten meegenieten van een leuke anekdote uit het dagelijkse leven der Destexhes. Dat Didier een opmerkelijke klasseleraar heeft, wisten we al. Niet alleen heeft hij in de klas, naast de intussen ingeburgerde computers, ook vissen, wandelende takken en Gespenstheuschrecken (sorry guys, die klinken gewoon beter dan in het Nederlands) , microscopen, een electrische piano, een boekdrukpers en een draaibank voor houtbewerking, maar de leerlingen worden ook gestimuleerd om zeer zelfstandig, verantwoord en creatief met al deze dingen om te gaan. Ook mogen ze zelf bepalen hoe ze hun tijd verdelen over dit aanbod en het klassieke leren, en kunnen zo vrij vaardigheden ontwikkelen en dingen creeeren . En dat er zo een dunne lijn kan ontstaan tussen autonomie en anarchie bewijst het kunststukje waarmee Didier op een dag naar huis kwam...zijn humor lijdt in ieder geval niet onder het Duitse schoolsysteem! En ik ben er zeker van dat er enkele onder jullie zijn, die ook zo´n bordje zouden willen hebben om af en toe omhoog te steken. Zoals ik, bij de volgende forecast.... Take care!