Weihnachtsferien - Kerstvakantie

 

Während die Kinder ihren ersten Ferienabend genießen : Stuttgart – Bayern München im Fernsehen! hab ich endlich wieder ein wenig Zeit um unseren Blog zu schreiben.  Heute ist es genau 2 Monate her dass wir umgezogen sind, der eine Tag fühlt es wie 2 Stunden, der andere wie 2 Jahre…Eins ist sicher: dass unser Haus sofort zu einem richtigen Zuhause geworden ist, verdanken wir den Kamin, hier von draußen zu sehen.  Am liebsten liegen die Jungs und ich davor auf dem Teppich, mit einem Haufen Kissen und Decken.  Und auch am frühen Sonntagnachmittag,  wenn der Kamin noch nicht an ist, finden hier spannende Momente statt, wer wird da wohl Weltmeister Formel 1? Doch nicht der Sebastian….

Terwijl de kinderen hun eerste vakantieavond genieten (er is zelfs Bayern München Stuttgart op TV!), heb ik weer effe tijd om een stukje voor onze blog te schrijven.  Ik besef dat het vandaag precies 2 maanden geleden is dat we uit Hamburg vertrokken, soms voelt het als 2 uren, soms als 2 jaren, maar een ding is zeker :  de haard (hier op de foto vanuit de voortuin te zien) maakte dat ons huis meteen een thuis werd.  Het allerliefst liggen Bruno, Didier en ik op het tapijt ervoor, omgeven door kussens en dekens, genietend van het geluid van knisterend hout en de wind die de vlammen langs het hout laat likken. En zelfs op een vroege zondagmiddag, voor het vuur aangaat, is dit de plek waar we spannende momenten beleven.  Zoals die ongelofelijke slotrace waarin Vettel Formule 1 wereldkampioen werd!

Mittlerweile haben wir auch unseres Wäldchen erkündigt, erst,  wo der Winter sich noch nicht blicken lies, mit unseren Fahrrädern und später natürlich aufm Schlitten….nur gut festhalten, sonst fährt er ohne Passagiere weiter!

Intussen zijn we ook al een paar keer het kleine bosje achter ons huis ingetrokken.  De eerste keer was het nog droog genoeg om er met de fiets op verkenning te gaan, maar tegenwoordig moeten we de slee nemen.  De kunst is natuurlijk er niet af te vallen, vooral in scherpe bochten een echte kunst :-)

   

Und die Schneefreude geht weiter, auch am Sankt Nikolaus, der für Deutsche Kinder eigentlich nur eine Kleinigkeit bringt.  Aber da in Holland jeder, groß oder klein, total verrückt wird am 5 Dezember, gab es auch bei uns eine Ausnahme.  Und der Nikolaus hat sogar Bruno und Didiers liebste Cousine vorbei gebracht, das war ein tolles Wiedersehen!!!

En de sneeuwpret blijft maar duren, zo ook op sinterklaas, een feest waarop heel Nederland gek is.  Voor Duitse kinderen brengt die eigenlijk alleen maar een kleinigheidje, maar ja, helemaal is dat dan toch niet van toepassing op Belgen die na hun Duitse jaren in Nederland terecht komen.  En al helemaal niet als nonkel Alain en nichtje Axelle uitgerekend op die dag voorbijkomen.

  Chocoladebuchstaben und Deutsches Lesefutter,  das passte gerade im Schuh (den man am Kamin stellen muss), aber Alain …euh “Zwarte Piet” dachte darüber anders, denn der brachte nochmal echte Jungs-Geschenke dazu, cool!!!

 

Vandaar dus ook dat er niet alleen chocolade en Duits leesvoer in de schoenen stak, maar nog veel meer cool speelgoed, voor grote en kleine jongens, wie heeft er het meest plezier ;-) ?

Wer  die Geschenke jetzt eigentlich am meisten genießt, könnt ihr selbst entscheiden : 

Didier, der ganz ruhig aber in jedem Detail beobachtet wie der Zückerwürfel ohne Asche nur karamellisiert, aber mit Asche anfängt zu brennen, Bruno, der wie immer Kameramann ist und sich in der Kommentar verspricht und es über einen Zuckerpo anstatt einen Zuckerwürfel hat ( auf Niederländisch ist es nur ein Buchstabe unterschied zwischen suikerklontje en suikerkontje ;-)) oder Dirk, der am Ende strahlt vor Glück dass das erste Experiment geklappt hat?

Zum Schluss eines wunderschönen Tages sagen die drei Kunstler und ihre Kreation : Tschüss, bis Bald!

De drie kapoenen hadden een wondermooie dag en sturen iedereen sneeuwwitte groetjes, tot binnenkort!

 

Erste Nachricht aus der neuen Heimat

Draußen peitscht der Regen gegen die Fenster, der Wind zieht die letzte Blätter von den Bäumen, aber ich liege gemütlich auf den warmen Teppich und schaue ins knisterende Feuer, das hier ist meine neue Heimat.  Ich genieße im Moment noch davon alles “Alte” neu zu entdecken, wie Englische Fernseh-Krimis in original-Sprache und Belgische Cote dÓr Chocolade aber genau so sehr vermiss ich die Qualität der Deutschen Straßen und Fahrer, das immer aktive einer Großstadt wie Hamburg zum Beispiel…die Freunde zum Glück nicht, weil eure liebe Mails und sogar eure Gastfreundlichkeit diese Woche schon, beweisen dass man nicht um die Ecke wohnen muss um echte Freunde zu sein und zu beiben, danke dafür! 

Mittlerweile haben Didier und Bruno auch fast eine Woche Schule hinter sich, und sie fühlen sich wohl!  Wir müssen ein stricktes Schema folgen : Wecker um 6:30, Aufstehen, Anziehen, Brote smieren (wer kann schon essen um 6u45?), 7:05 ab zum Bus.  Um 8:20 kommen sie in der Schule an, wo Bruno seine Klasse teilt mit 4 Erstklässler, 1 Zweitklässler und 3 Drittklässler.  Didier seine Klasse ist 13 Schüler Groß, 5 in die 4. und 8 in der 5.  Da die Gruppen so klein sind, werden sie super begleitet, jeden Tag Englisch ist zwar ungewohn, aber dafür sind sie die Besten in der Niederländisch Stunde :-)  Um 17u30 ist der Bus wieder da und holt Dirk oder ich die beiden bei der Haltestelle ab, aber zu unserer Überraschung sind sie dann gar noch nicht platt.  Sie erzählen, lachen und spielen, machen sogar freiwillig ihre  Hausaufgaben.  Und seit wir umgezogen sind gibt es ein neues Ritual dass die Jungs sich ausgedacht haben : Samstagsmorgens stehen sie heimlich (na ja) auf und machen den Frühstückstisch fertig.  Bruno musste sich übrigens ein bisschen an sein neues Zimmer gewöhnen, “zu weiss” meinte er, aber seitdem er ein Riesenposter von einem Ferarri 458 an der Wand hat, ist das auch kein Thema mehr.  Oh ja, und auch Miezekatze Zizou, der Fisch und Spotty, Brownie, Struppy und Bennie , unsere KleintierzooMäusefamilie, haben sich gut eingelebt.  Bilder folgen demnächst, und wir freuen uns auf Besuche, damit ihr selbst sehen könnt das wir es gut getroffen haben.  Aber bis dahin, bitte Skype installieren und Bruno und Didier (didierbrunonelle)  mit einem Anruf überraschen, das wird sie bestimmt freuen!!!

Nelle

Noch 3 Tage….

der Count down läuft!  Alles ziet er nog uit als altijd, maar over 3 dagen trekken we de deur hier achter ons toe en rijden onze nieuwe bestemming tegemoet.  Wat me meteen bij een eerste “Duitse” gewoonte brengt die ik - moet ik tot mijn schande(?) bekennen - zal moeten afleren, of op zijn minst herzien : die Freude am Fahren.  Na jarenlang tevreden BMW Einser Fahrer geweest te zijn in Belgie, werd ik in Duitsland gepassioneerde 130i-Besitzerin, totdat de een of andere Pool aan de vele plezierige kilometers een abrupt einde maakte (nee geen vooroordeel, forensisch bewezen door het  in bovenvermeld land opduiken van mijn geliefde machine, harteloos gereduceerd tot ziellose Einzelteile, snif, snif).  Hoe Dirk me kon overtuigen om als vervolgwagen de sprong te maken naar de nieuwe Fünfer, weet ik nog altijd niet, maar toegegeven, das leise Schnurren der 6 Zylinder, der bequeme Automat, die Audio Anlage, die Stühle, …..einfach alles an dieses Auto muss man  genießen.  En dat zal ik dan ook ten volle moeten doen op de laatste rit voor hij ingeleverd wordt, om ongetwijfeld van de volgende bestuurder een overtuigd BMW-fan te maken.  En dan…na ja, het is en blijft als bedrijfswagenbestuurder een luxe probleem, en ja, ik mag blij zijn dat ik niet naar Noorwegen verhuis, en ok, een geel nummerbord is ook niet het ergste (toch?), maar op welke auto in hemelsnaam?!  Intussen begrijp ik waarom elke Duitser elke zaterdag de auto laat wassen, ik vergeef Bruno vanaf nu voor altijd zijn Porsche manie, ik…. allez, nog één keertje…..

Tschüss Hamburg….moin Holland

Na een lange schrijfpauze eindelijk nog eens een berichtje uit Hamburg, misschien wel het laatste ...  De afgelopen maanden waren turbulent, er deden zich opportuniteiten voor, voor Dirk en voor mij, eerst nog schoorvoetend en schuchter, onduidelijk en onzeker, dan plotse heftige sprongen makend, er werden gesprekken gevoerd, gewikt en gewogen, geargumenteerd tussen het intussen vertrouwde bekende en het nog onbekende uitdagend nieuwe, er werd beslist en gekozen of ….. zoals mijn Duitse collega´s zo mooi zeggen “lange Rede, kurzer Sinn” (komt btw uit Schillers Wallenstein): we nemen afscheid van het mooie Hamburg en gaan nieuwe avonturen tegemoet in Nederland.   In 3 maanden tijd werd beslist over 2 nieuwe jobs, een nieuw huis, een nieuwe school.  Belgie, Duitsland, Nederland, wie kon vermoeden dat in een straal van 600km alles anders is, zo langzaamaan zijn we, en vooral Dirk dan, profi´s inzake banken, notarissen, sociale verzekeraars en niets, werkelijk niets, is hetzelfde in deze 3 buurlanden.  Maar dat is eigenlijk ook deels de charme van een project als dit: de weg opnieuw vinden, loslaten wat goed is, met open geest en open armen het nieuwe tegemoet gaan.  We kijken uit naar Nederland, Bruno en Didier maken er al grapjes over alles “lekker” te vinden, de juiste instelling zou ik zo zeggen ;-)  Maar Hamburg zal altijd een deel van ons blijven, “die schönste Stadt der Welt” heeft wat mij betreft haar naam verdiend en ik zal hier altijd graag weer naartoe komen, de eerste afspraken voor een reunie zijn al gemaakt, mede dankzij de vrienden voor het leven die we hier hebben leren kennen.  Voorlopig blijft hier ook letterlijk onze thuishaven aan de Ostsee, we hebben sowieso de wintermaanden voor ons om te beslissen in welk Segelrivier ons wind toekomstig waait.  Over enkele weken staat de LKW voor de deur …. und vielleicht, vielleicht wird diesen Blog ab dann ein Deutscher Blog, für die Freunde die wir hier zurücklassen, aber nicht ganz, denn die viele schöne Erinnerungen bleiben lebendig in unseren Herzen und sie sind wie Hamburg selbst, oder wie Jan Delay ´s so schöne Mucke, wie Hoffnung, die niemals stirbt. http://www.myvideo.de/watch/7312838/Jan_Delay_Hoffnung

bis bald x

Mutprobe op eerste zomerdag in Hamburg

Didier is dit weekend teruggekomen van een week schoolreis op Sylt en heeft voor ons de zon meegebracht.  En Bruno heeft daarmee zijn speelkameraad numero uno terug : ideale moment dus om als Mutprobe de koude tuinslang te trotseren.  En als het echt te warm wordt, kan je altijd nog in bomen klimmen of kampen bouwen : avontuur in de stad!   

 

En vooral niet vergeten : grilleuh!!!!                                                       Ahum, barbequen bedoel ik natuurlijk, smakelijk :-)

BTW: Count down is begonnen : elke 4de auto rijdt hier sinds dit weekend met Deutschland Fahne rond, de “Tippspiele” (neen, dat zijn geen dactylo-wedstrijden, het gaat hier om Ehre und Kohle!) draaien op volle toeren en met de nodige Nederlanders op kantoor, stijgt niet alleen het gold-rot-schwarz gehalte, maar moeten we de komende weken ook het nodige oranje dulden.  Als Belg kan het je gestolen worden, maar als half geimporteerde Duitse met 2 zonen die Kinderschokolade-WM-Stickers en Nutellapunten sparen, kan het je niet onbewogen laten en hoop je toch dat Jogi en z´n team het een beetje ver schoppen….to be continued!

Feeeeeeeeeeeeeeeeeeeerien!!!!!!

Een ritje van 100 km, zand, zon, zee en een zweem wind, who needs more? Wij alvast niet, this is it! 

 

2 Weken geleden was het dan eindelijk zover dat de Boreas weer te water ging, tijd dus om poetsdoeken, borstels en emmers boven te halen, gieken en stagen op te spannen, zeilen te hijsen en als het moet zelfs in de 17 meter hoge mast getakeld te worden om een lazy jack die uit de zalingen te peuteren.  De keuze tussen Dirk omhoog hijsen of zelf in een wakkel zitje hoog boven de zee te bengelen was snel gemaakt, dacht ik toch, tot ik na 4 meter eens naar beneden keek….oeps, maar na enkele diepe ademhalingen en de blik omhoog in plaats van omlaag, leek het of ik met elke ruk aan het touw omhoog ook letterlijk boven mezelf uit groeide, wat een zicht: blauwe lucht en blauwe zee zover je kijken kan!  Spijtig eigenlijk dat de kamera beneden bleef….

En terwijl wij werken, herontdekken de kinderen benedendeks het op de boot achtergebleven speelgoed en  oefenen in cool zijn

Na al het werken, tijd voor ontspanning, en op een doordeweekse dag heb je daarvoor zelfs het hele strand voor jezelf!

 

Drachen fliegen oder Fußball, hauptsache Papa macht mit!  Davon kommt man aber ganz schön ins schwitzen!  Ab einem gewissen Alter auf jeden Fall :-)

 

  Ik mag daarentegen genieten van de rust en moet enkel de stenen- en schelpencollectie bewaken, makkie!

 

 

Maar ook de innerlijke mens moet na al die uren in de buitenlucht gesterkt worden, naast het Havenrestaurant en de Fischbrötchenbude is er sinds dit seizoen een extra visrestaurant en een italiaan aan het culinaire aanbod toegevoegd en die moesten natuurlijk getest worden.  Maar ook in de eigen pantry kan het een en ander tevoorschijn getoverd worden.  En dat gaat zo : Tafel dekken….

….patatjes snijden en op de bakplaat in de oven, lam in de pan, paprika stoven en vooral : niet in de weg lopen, hier wordt gewerkt …  

Tot slot nog een balsamicosausje en een lekkere rode wijn, hmmm, das schmeckt!

 

 

 

 

Men kan er lang over filosoferen wat het is dat zo ontspannend werkt in deze omgeving….of men kan er gewoon van genieten. 

Of zoals een van de wijze spreuken die de man met de hond me wekelijks stuurt (ditmaal  een aboriginal gezegde) :

    "Wij zijn allemaal bezoekers van deze tijd en deze plaats. Ons doel is observeren, leren, groeien en liefhebben. Daarna gaan we naar huis."

 

It´s been a while…..

Er was altijd wat de laatste weken :  te vaak weg, te ziek, te geschokt (mijn geliefde kleine bolide werd voor de huisdeur gestolen!), te moe, te mooi weer, te veel werk, te druk met 100 andere dingen....kortom, de blog haalde het niet in de prio-lijst.  Niet dat de situatie zich intussen verbeterd heeft, maar er gingen enkele morrende stemmen op, dus hier toch kort een berichtje!

Allereerst natuurlijk van Didier´s 9-de verjaardag : dit jaar maakten 9 ontdekkingsreizigers een tocht naar de stille Zuidzee, en hadden daar een leuke middag. Dat we met de ersatz-huurauto zonder gps of bluetooth de weg richting museum kwijtraakten en een boete mochten inkasseren voor niet-handsfree-bellen, nemen we er dan maar bij.  Behalve het feestje, waren ook de cadeau´s een reuze-succes.  Welk nu leuker was : dat van papa of dat van opa en oma, is nog altijd niet beslist, oordeel zelf.

Eerst bouwen, dan testen!

 

 

 

 

     En voor je kan mikroskopieren, moet je natuurlijk eerst iets interessants opsporen om te bestuderen...

Verder genoten we van - typisch voor deze regio en eigenlijk populairder als Pasen zelf : Osterfeuer!  Typisch voor Hamburg was er 70% Regenwahrscheinlichkeit, maar bleef het toch tot in de vroege ochtenduurtjes droog en konden we dik ingepakt genieten van een biertje, hapjes en vooral gezellig rond het grote vuur genieten van de mooie avond.

 

 

 

 

 

Terwijl de meesten zich vroeg op de avond op de lekker hapjes storten, zijn er 2 die zich meer voor het – nu nog bescheiden – vuur interesseren, ra ra ra…..

Maar, hoe later de avond, hoe vuriger de stemming :-)

  

 

 

 

 

 

De laatste kerstbomen moesten eraan geloven, onder het controlerende oog van de Feuermeister verliep de vurige avond veilig.

En verder, amuseren Didier en Bruno en Caro zich met koken, de Hamburger Dom bezoeken, in bomen kletteren, met vrienden spelen of zelfs met huiswerk maken.

   

Dat was het voorlopig weer, but …keep your eyes open, we´ll be back!!!