Met enige sneeuwvertraging op de Lübeckse Luchthaven en na een uurtje rijden op verlaten mallorcaanse straten, kwamen we dan eindelijk op 22 december om 2 uur ´smorgens aan in onze oase in de bergen: Monnaber Nou. Alleen al het gevoel dat je overvalt als je - na maanden ingepakt te zijn - ineens zonder jas door de nacht kan lopen, heerlijk! Laat me beginnen met de voorstelling van ons hotel … maar niet zonder eerst te waarschuwen : dit wordt een blogsel met veel foto´s, allemaal zwart-wit, met dank aan santa´s little helper, die me een Leica M8 schonk, een prachtig stukje techniek, dat enige oefening vraagt, Verzeihung dus voor het experimentele karakter van sommige beelden … Didier en Bruno heten welkom :
Vanuit de kleine woonkamer/keuken uitkijken over het terras en de omliggende heuvels. En dat het daar goed toeven is met een glaasje wijn, wat kaas en brood, dat kunnen we bevestigen. Het is ook een geliefd plekje van de hotelkatten, zoals verderop in de fotoreeks zal blijken. Geniet even van enkele sfeerbeelden van de streek om en rond het hotel, aan de voet van de berg Serra de Tramuntana….
Het terras en een van de vele vetplanten, die overal in potten en in het wild terug te vinden zijn.
De oprijlaan naar het hotel en het kleine voetgangersingangetje, 
of, zoals Bruno staat, uitgangetje.
In de omliggende boomgaarden kan je lange wandelingen maken, je komt er schapen tegen, wildschweine, en ook paarden, waarop je ook kan gaan rijden als je zin hebt.
En natuurlijk enkele zwembaden om na het lange wandelen in af te koelen en van een zonnebad te genieten. Om deze tijd van het jaar was het water echter een beetje te fris en bleven we in het binnenbad, waar ook een stoombad en sauna´s ter beschikking waren.
Maar uiteindelijk wordt het ook op Mallorca avond, weliswaar 2 uur later dan in Hamburg en met mooiere zonsondergangen en maansopkomsten dan vanuit onze Hamburger tuin te zien zijn.
En dat was slechts het begin van het verkennen van Isla de Mallorca! In de eerste dagen waren de kinderen en ik alleen op het eiland en op 24 december, met kerst vlak voor de deur, een regenachtige ochtend en een afspraak in de vroege namiddag op de luchthaven om Dirk op te pikken, besloten we het Aquarium di Palma te bezoeken. De ideale gelegenheid om te testen hoe de Leica zich gedraagt in donkere omstandigheden, zonder flits en met een vaste lens (35 mm Summarit).
Het aquarium hat naast taferelen uit de middenlandse zee en de oceanen, koralen en kwallen ook een jungle gedeelte waar in terraria de bewoners van mangroven en moerassen te zien waren en, top of the bill, het haaienbekken waar, hoe kan het ook anders op 24 december, de kerstman persoonlijk het middagmaal voorbij kwam brengen!
Maar op Mallorca ben je natuurlijk niet alleen om binnen naar vissen te kijken, op dus naar het STRAND. We bezochten de baai van Alcudia in het noorden en ook Cap Formentor.
Wow, hier waait het hard! We zijn verwonderd dat niemand van de warme wind gebruik maakt om te zeilen, alle boten liggen verlaten in de haven, schade, bij zo een mooie zee!
De tocht naar Formentor is ongeveer 15 km verder, maar neemt de nodige tijd in beslag door de bochtige weg. En vraagt doorzettingskracht van de gevoelige maagjes van Didier en mij, maar het uitzicht dat op ons wacht na elke nieuwe bocht, is het meer dan waard! Ruwe bergen, eindeloze verten. De foto´s die jullie hier in zwart-wit zien, zijn in kleur af en toe nog overweldigerend, maar aangezien voorlopig enkel in DNG formaat en 10Mb groot (aan een converter installatie wordt gewerkt), kan ik ze nog niet met jullie delen op de blog. 
Deze uitstap was zonder twijfelen het indrukwekkendste van de hele week, maar ook het bergdorp dat we enkele dagen later bezochten, was de moeite waard : Valdemossa, het toevluchtsoord van Frederic Chopin en George Sand, treed binnen.
Daarnaast bezochten we nog de lederstad Inca, waar ook een glasblazerij ligt en in de buurt de grotten van Campanet, 2 aanraders, en natuurlijk komen we ook niet om een dagje Palma heen. Door de kerstdagen en de regenbuien is de stad redelijk verlaten en hebben we genoeg tijd en ruimte om verschillende hoekjes te verkennen. Met alle winkelstraten verlaten, valt mij vooral op dat er veel moois plaats heeft moeten maken voor lelijke neonborden van de honderden verschillende winkels. Spijtig eigenlijk, maar gelukkig blijven er genoeg mooie details over in de omliggende straten.
Wow, wat voor een grote deur, met zoveel kleine details, wie herkent het piepkleine fotograafje in het glimmende scharnier?
En terwijl sommige werkeloos in het museum zitten, zitten 
anderen voor hun plezier voor het museum. En nog weer anderen staan al honderden (?) jaren tegenover het museum, drie levenslijnen die elkaar voor een moment kruisten…..
En zo kwam er een einde aan ook deze vakantie, en ook aan dit blogsel, maar niet zonder afscheid te nemen van de hoofdrolspelers: Bruno, Didier, Dirk, ik en de ontelbare katten van dit eiland zeggen : tot gauw!
