Makkum - Grömitz

Een heel korte titel voor een hele trip. Aangezien onze Boreas nog steeds in Makkum lag (op meer dan 4 uur rijden van Hamburg) hadden we natuurlijk vorig jaar al beslist een plaats op de Oostzee te zoeken. Uiteindlijk werd het Grömitz (link naar webcam rechtsboven).

Zo vroeg op het seizoen zou het nog te koud zijn voor de kinderen en Nelle :-) dus werd de keuze snel gemaakt: Kris, ex collega, met wie ik al menige zeiltocht en ditto avontuur beleefde.

Vorige week was het dan zover. De eerste dag bleven Nelle, Didier en Bruno nog aan boord lekker gezellig in de haven om de volgende dag te beseffen dat we inderdaad de juiste beslissing hadden genomen om zonder "familie" de tocht aan te vatten.

Kris en ik hadden volgende planning gemaakt:

• dag 1: Makkum - Norderney
• dag 2: Norderney - Brunsbüttel
• dag 4: Brunsbüttel - Kiel
• dag 5: Kiel - Grömitz

Tja, het tij en de stroming in de Waddenzee beslisten er anders over, we konden slechts tegen de middag vertrekken (Boreas heeft 1,90m diepgang wat natuurlijk niet ideaal is op het Wad)

Eerste horde waren de sluizen in Kornwerderzand. Opnieuw eerste keer aanleggen in het nieuwe seizoen is altijd speciaal, maar alles verliep heel vlotjes.

Nadien het Wad op. Er was zeer weinig wind en aangezien we weinig tijd te verliezen hadden werd er beslist op motor verder te varen. Heel de tocht trouwens zouden we weinig echt zeilweer krijgen. Die verdomde wind bleef steeds uit het N to NO waaien.

We merkten al gauw dat Norderney te hoog gegrepen was en aangezien er geen enkele haven tussen Vlieland en Norderney is (tenminste voor onze boot) beslisten we de eerste nacht gewoon te ankeren. Er werd 6 Bft voorspeld ´s nachts, dus enige beschutting was nodig. We vonden een plekje tussen Ameland en Terschelling. Begeleid door een prachtige zonsondergang werd het anker overboord gegooid.

De volgende dag vroeg op, om op tijd in Norderney aan te komen. Op de zandbanken zagen we de zeehonden al genieten van de eerste zonnestralen. Je moet me maar geloven, die kleine stipjes op de foto bewogen af en toe!

De trip verliep eerder rustig, spijtig genoeg opnieuw volledig op motor. Tijdens de trip nog enkele bruinvissen gezien, maar zoals gewoonlijk was ik weer te laat om een foto te nemen. trouwens de fotos zijn genomen met mijn pre-historische GSM vandaar de slechte kwaliteit.

Minder plezierig aan de tocht waar veelvuldige mistbanken (idd met 4-5 Bft) die gelukkig verdwenen toen we dichter bij onze bestemming kwamen.

Gedurende de 5 dagen van de tocht waren we eigenlijk met 3 aan boord: Kris, ik en de automatische piloot.

De aankomst in Norderney was eigenlijk niet speciaal. Enkel hadden we bij het aansturen naar de haven een hevige tegenstroom met wind tegen stroom. Kan me voorstellen dat het daar soms ongaangenaam kan worden. De eerste toeristen op de dijk keken met verwondering welke "gekken" met zo koud weer al onderweg waren.

´s Avonds was het restaurant van de jachthaven nog open, maar de douches nog steeds dicht, maw 2e avond zonder warme douche, pff....

De volgende morgen moest er nog getankt worden voor het vertrek aangezien de wind nog steeds in de slechte hoek zat. Na wat over en weer getelefoneer hadden we dat gelukkig snel achter de rug. De timing van de trip naar de Elbe was namelijk zeer belangrijk. Indien we te laat op de Elbe zouden aankomen zou dat betekenen dat we 2,5 knp tegenstroom zouden hebben.

Over de tocht zelf, niet veel te melden. Wel veel, snelle en grote containerschepen voor de Weser.

Naar ons gevoel waren we al vlug aan de monding van de Elbe toen bleek dat we ons toch soms niet voldoende voorbereiden: ik las plots dat het verboden was om met plezierjachten door het Norsee-Ostsee kanaal te varen bij slechts zicht (in dit geval duisternis). We waren net voor Cuxhafen en moeste snel beslissen of we verder gingen of niet. Na veel bellen bleek toch dat we door de sluizen mochten tot de jachthaven net erna.

Nog even een mooie foto van de zonsondergang op de Elbe.

Op het moment dat we aan de sluizen aankwamen was het al donker. Tijdens het oproepen van de sluizen kregen we te horen dat er iemand met motorpech aan het wachten was op een sleep door de sluis. Bleek het een oude kotter te zijn... Om een lang verhaal kort te maken: we namen hen langszij en door zijn groot gewicht en een slechte schipper (denk dat hij voor het eerst op het water was) heeft het een uur geduurd eer we een plaatsje voor hem hadden gevonden. Het groote lichtpunt van de avond was dat we wisten dat we de volgende dag een lekkere warme douche konden nemen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook denk dat het hoog tijd was :-). Weer was het een zeer koude nacht.

Toen we gingen douchen hoorden we dat we de eerste bezoeker in de haven waren. Het dek was trouwens bedekt met rijm.

De tocht in het kanaal was eerder saai. Hoogtepunten waren: de grote schepen die ons passeerden en een veerpont (er waren er echt meer als 10 op het gehele traject) dat via kabels onder aan een brug was bevestigd.

Op tijd waren we in Laboe waar de haven ook nog steeds verlaten was. De weersvoorspelling voor dag 5 was niet ideaal: 6-7 bft met uitschieters naar 8 bft. Op zich niet zo´n probleem voor de boot en de bemanning maar je weet maar nooit.

De volgende ochtend bevestigde zowel het weerbericht als de barometer dat we rond 7 bft konden verwachten. We hadden beter moeten weten...

Pas de haven uit hadden we al een windstoot van 47 knp maar gelukkig werd de wind wat stabieler en waaide tussen 35 en 40 knp. We deden de laatste 60 mijl weer op moter met de stormfok voor stabiliteit. De ideale keuze zo bleek. We hoopten dat het eenmaal aan de Fehmarnbrug wat rustiger zou worden aangzien we dan beschutting van het land zouden hebben (de wind zat ondertussen in NW).

Hoe fout kan je zitten met een voorspelling!!! Binnen enkele minuten hadden we wind tussen 45 en 55 knp maw 1 knoopje verwijderd van 11 Bft!!!

Geen enkele foto kan dit weergeven (een kleine poging van achter de beschutting van de buiskap) en we hadden trouwens ook andere dingen aan ons hoofd als fotos maken. Al bij al moet ik zeggen dat zowel Kris als ik wel onder de indruk waren, maar dat we ons nooit echt in gevaar voelden, we wisten wel wat te doen in geval van nood.

Uiteindelijk thuis in Grömitz na een tocht van 9 uur. Aanleggen in de box tussen palen was onmogelijk dus kozen we voor een makkelijke oplossing en dan lijnen vast en genieten van de rust. Ondertussen was Nelle met de kinderen aangekomen en konden Kris en ik de heroische verhalen kwijt aan iemand anders. Als afsluiter de drie hoofdrolspelers:

Kris Cox

Ik

En waarschijnlijk de belangrijkste van allemaal, Boreas, onze Breehorn 37 hier na aankomst!

En na de lentevakantie...

...hadden we vandaag weer het typische Hamburger Schmuddelwetter. Het had nog wat langer mogen duren: zon, zand en zee, wat hebben we ervan genoten! Dat ondertussen Dirk de Boreas veilig naar huis bracht, volgt in een later verslag, maar in die tijd hebben Bruno, Didier en ik ons goed geamuseerd. Natuurlijk brachten we eerst Dirk naar Makkum, en geinspireerd door het water en de boten, bouwden de jongens bij thuiskomst hun eerste miniatuurcatamarans, die natuurlijk meteen uitgetest moesten worden.

Gelukkig hadden we vanaf woensdag ook schitterend weer, dus we konden elke dag gaan fietsen, de tuin beplanten met jasmijn, hortensien, lavendel en wilde rozen met de veelbelovende naam "schneewittchen"(ik wacht vol ongeduld de zomer af om van het resultaat te genieten!), ijsjes eten of gewoonweg niks doen en luieren in de XXL-hangmat, that´s life as it should be.
Natuurlijk waren er ook klusjes die moesten gebeuren: aangezien Bruno´s voetbalseizoen vanaf volgende week buiten is, nieuwe schoenen kopen. Ouders van jonge sportieve kinderen opgelet: behalve voetbalschoenen voor binnen en buiten, bestaan er ook voor op gras, op beton, op gravel, en nog 7 andere soorten. In ieder geval begrijp ik nu ook beter waarom we om verlichting aan de man te brengen zoveel product management en marketing nodig hebben: zoals voetbalschoenen geen voetbalschoenen zijn, is licht geen licht. Ik zal het in m´n achterhoofd houden de volgende keer dat we headcountevoluties bespreken. In ieder geval, als we dan toch bezig waren, meteen ook de Geox die zo versleten waren dat de klitteband niet meer wou kleven, vervangen. En wel door...... jawel, nieuwe Geox! Om de een of andere reden wil Bruno Geox of niks, dan nog liever blootvoets door de regen. De reclamefoto van die zool waar zoveel stoom uitkomt alsof het lijkt dat je met Geox kan vliegen, heeft indruk gemaakt...weeral marketing. Nou ja, het voordeel is dat het snel kan gaan als we ´smorgens om 7u40 de deur uitmoeten. Maar niet afgelopen week, daarin was dat de tijd waarop we opstonden. En elke dag konden kiezen wat er gegeten wordt...en het dan zelf helpen klaarmaken. Didier ontpopt zich meer en meer als ideaal koksmaatje, en krijgt bijna volledig eigenhandig onderstaand basisgerecht uit de Belgische keuken op tafel: wortelpuree met frikaldellekes. Hij schilt en snijdt de wortelen, mengt gehakt, ei, paneermeel, ui en kruiden, rolt die tot frikadellekes. Ik moet enkel aardappelen schillen en alles in de gaten houden als het vuur aanstaat en nadien aanvallen! Dankzij oma´s en opa´s bezoek de afgelopen week, kan zelfs een passend biertje gedegusteerd worden, hmmmm, guten Appetit!

Maar, aan alles komt een einde, zelfs aan een zonnige vakantieweek, op zondag is het de eerste keer in 5 dagen grijs als we wakkerworden, als alles meezit vaart Dirk vandaag tot op de eindbestemming en kunnen we hem nog met z´n allen gaan verwelkomen. Voor het zover is, heb ik echter nog 1 verrassing voor de jongens: we gaan naar het planetarium in het Hamburger Stadtspark. Dat is op zich al een hele belevenis, maar het hoogtepunt is de 360°film die we daar zien, liggend in onze zetels, zien we overal rondom ons de tekenfilm over Jake en Shorty die in een koraalrif wonen...hit is alsof we er zelf tussenin zwemmen. De eerste 30 seconden voel je je een beetje duizelig, maar nadien ga je er helemaal in op, een echte aanrader, zelfs voor grote kinderen!http://www.kaluokahina.de/ En natuurlijk heeft de film een happy end, net als onze vakantie: Dirk en Kris brachten de Boreas veilig naar haar thuishaven (of was dat omgekeerd?) enwe lagen zondagavond allemaal uitgeteld maar tevreden in onze bedden en vonden dat het goed was. Weer een vakantie vol mooie herinneringen!

Here comes the sun

Enkele dagen geleden, onderweg van Hamburg naar Kontich, 11°C, de eerste lentezon nog laag, maar onmiskenbaar aanwezig in een stralend blauwe hemel...zelfs de 12 Baustellen tussen Hamburg en Bremen kunnen m´n stemming niet meer veranderen: het wordt lente! En ik heb 500 km voor de boeg, alleen in de auto, het verkeer op een woensdagmiddag vlot ...wat voor velen misschien een hele opgave lijkt, voor mij genieten van me-time. Toegegeven, bij aankomst heb ik een beetje stijve schouders, maar een opgeruimd hoofd en een goed humeur. Dat komt overigens goed van pas, want de 2 volgende dagen staan volgepland met teambuilding, product training en heel wat meetings. Intussen brengen de kinderen samen met Nicole de laatste schooldagen voor de Hamburgse "ski-vakantie" van start gaat, tot een goed einde.



Eigenlijk hoef ik zelfs mijn dagelijks telefoontje/smsje niet te doen om te weten dat ze het naar hun zin hebben, ze zullen met dit weer wel heel wat toertjes rond de blok fietsen met Spikey in hun kielzog, vriendjes te spelen hebben, naar voetbal en piano, kortom, goed gevuld programma. Net als voor Dirk die zijn week Luxemburg heeft en dus ongetwijfeld ook weer lange dagen met meetings, klantenbezoeken en restaurantuitstapjes met de collega´s ingepland heeft. Tja, als ik zo denk aan onze volle agenda´s en altijd georganizeerde dagen - is het zo alleen in m´n comfortabele coconnetje , zonlicht in de ogen en favoriete muziek op de achtergrond, ook bij 180 kmh, ineens of de tijd 5 uur lang stilstaat, my personal time warp! Btw: favoriete muziek, dat wordt trouwens meer en meer een mix Duits/Belgisch waarvan ik jullie graag een stukje laat meegenieten ( damit wir uns auch kulturell ein bisschen austauschen: die Deutsche Lyambiko gegen den Belgier : Rios und Neve) En voor de echt geinteresseerden: beide nummers zijn niet alleen mooi, er zit ook verhaal achter: Here Comes the Sun is een Beatlesnummer geschreven op het einde van de lange winter van 69*, hier gecovered door de Duitse jazzzangeres Lyambiko als tribute aan Nina Simone, die het in haar tijd reeds succesvol coverde. Naar mijn mening een echte aanrader om de winterblues te verdrijven, evenals deze, die ook in andere seizoenen een prima effect op m´n humeur heeft: Voodoo Child, also from 68/69 (zufall oder nicht?) gecovered door Gabriel Rios en Jef Neve in tribute of Jimi Hendrix. Enjoy!

Soit, wat er afgelopen weken ook op het programma stond was Fasching, in het Noorden van Duitsland niet meer dan een voormiddag waarop de kinderen verkleed naar school gaan en uitgebried ontbijten in plaats van les te krijgen. Karnaval zoals ik het leuk vind ;-). Dracula Didier en Cowboy Bruno vonden het leuk maar waren het ook gauw weer vergeten.

Er lagen ook mooiere vooruitzichting in het verschiet: oma en opa die een weekje naar Hamburg komen én...onze Breehorn 37 die naar de Oostzee komt! De laatste hand wordt noch gelegd aan de planning maar de trip ziet er ruwweg als volgt uit: Vertrek uit Makkum op 18 maart richting Ostfriesland, am liebsten bis Norderney, de tweede dag gaat het dan verder richting Elbmonding waar het haventje van Brunsbüttel voor een beschutte overnachtingsplek moet zorgen vooraleer Chris en Dirk het Nord-Ostseekanaal invaren, dag 3 op motor en uitrusten. De laatste etappe, van Kiel naar Grömitz is gepland voor dag 4.

De weersvoorspelling voor de komende dagen is alvast zoals op mijn tocht naar Belgie: spring is in the air! Als het zo blijft zullen Didier, Bruno en ik dus al vanaf dag 2, als wij met de auto weer in Hamburg zijn, een strandkorb huren en de horizon afturen. Schuppen, leesboeken zonnebrillen en een grote deken worden over enkele dagen ingepakt: bye bye Makkum, Grömitz here we come!

*Harrison stated about Here comes the sun“
it was written at the time when Apple was getting like school, where we had to go and be businessmen: 'Sign this' and 'sign that'. Anyway, it seems as if winter in England goes on forever, by the time spring comes you really deserve it. So one day I decided I was going to sag off Apple and I went over to Eric Clapton's house. The relief of not having to go see all those dopey accountants was wonderful, and I walked around the garden with one of Eric's acoustic guitars and wrote "Here Comes The Sun"