Test van de Blog writer

Nadat ik gisteren weer tevergeefs geprobeerd heb een filmpje op de site te zetten, heb ik nu de blogwriter ontdekt, een software waarmee je de site veel sneller zou moeten kunnen updaten dan voordien.  Kleine test dus met de film die gisteren niet gelukt is. 3,2,1,…..go!

Hier spijtig genoeg geen filmpje (lees verder waarom)

En ook foto´s moeten waarschijnlijk een stuk sneller kunnen, en beter nog, meteen op de juiste plek, coolllll!!!!

Intussen loopt ook hier het opladen van de video al 4 minuten :-(  maar van de foto-funktionaliteit ben ik alvast in de wolken.  Dit zijn trouwens de eerste 10 toen ze ongeveer 2 weekjes oud waren.  Morgen gaan we naar de dierenwinkel terug, en als men al 300% zeker kan zien welke de vrouwtjes zijn, mag Didier er 2 van houden.  Mijn favoriet is alvast de linkse! (7 min) 

Die zag er na 5 dagen zo uit :

en intussen zo:  die wil toch iedereen houden!

Zo, nu zijn we 12 minuten verder en ik heb heel veel tijd gespaard met het schrijven en plakken van foto´s maar de film is nog steeds niet opgeladen, en wat bijna nog frustrerender is, je kan niet zien hoeveel % ie nog te gaan heeft (gaat op blogger zelf ook niet, knars knars)….. en na een dik half uur nog niets, I give up.  Zal eraan moeten denken in de toekomst kortere stukjes te filmen.

Maar wat natuurlijk altijd gaat , une toute petite chanson:

http://www.youtube.com/watch?v=wrJN_sCzrDE

Take care x

Herfstbezigheden in een stad waar het om 16u al donker wordt....

Snel voor het slapengaan een korte update uit het regenachtige Hamburg met een paar beelden die voor zich spreken. De muizen zijn intussen met z´n 34-en en we moeten vrijdag dringend de eerstgeborene 10 naar de dierenwinkel terugbrengen, anders lopen we het gevaar een derde generatie op de benen te zetten. Didier wil ze het liefst allemaal behouden, maar hij ziet gelukkig ook in dat dat niet echt haalbaar is. Voor we afscheid nemen van de muizekinderen volgen dus nog enige foto´s als herinnering, maar eerst een flashback uit de afgelopen weken van de mensenkinderen, te beginnen met : Süßes oder es gibt Saueres.......here comes Haloween!!!

Terwijl Dirk thuisbleef om lekkernijen uit te delen, in de hoop dat onze deurklink niet vol scheerschuim gespoten werd, begon de tocht door Marienthal met Bruno - sorry, de onzichtbare man - z´n vrienden en bijbehorende ouders. Halverwege bogen Mumie Didier en ik af richting verzamelplaats van 3a, de stoere jongens wilden liever zonder begeleiding gaan spuken. Gelukkig besloten Morten´s moeder en ik toch op een "veilige" afstand te volgen, want na een kleine botsing met "grotere geesten", waren ze toch blij dat de mama´s er waren om het laatste stuk samen mee te lopen.

En zo bleven het toch nog even onze kleine kapoenen :-)

De dag daarop hadden we een treffen met de buurtbewoners voor een Laternenumzug. St Maarten viert z´n feest pas 10 dagen later, maar was soll´s, de eerste november was al koud genoeg om eender welk excuus aan te wenden voor een treffen met Glühwein en Kekse en een fikse wandeling door de straten. En als je maar luid genoeg zingt, voel je de koude niet!

Die dag kwam ook Louise bij ons aan, de dochter van een van Dirk collega´s, die een weekje haar duits kwam oefenen om klaar te zijn voor de examens op de Europese school in Luxemburg. Reden dus om weer eens een paar mooie stukjes Hamburg te tonen. Ditmaal niet zonder inspanning: we beklommen de 217 trappen van de 106m Hoge toren van Hamburgs kerk-trots: de Michel! En van daaruit is het uitzicht gewoonweg.....groots! Enkele beelden richting Elbe: natuurlijk de haven, de nieuwe hafencity - met nog in volle aanbouw de Elbfilharmonie - en last but not least de oude speicherstad en helemaal links het Mahnmal de Nikolaikirche.

Maar, niet alleen grootse dingen kunnen mooi zijn. Soms is het iets kleins dat je verrast en voor eeuwig in je geheugen geprent blijft, om altijd weer aan terug te denken en te glimlachen....zoals het beeld dat ik vanavond zag toen ik de woonkamerdeur opendeed : live on stage, the D-brothers covering Mika!

Slaapwel :-x