Last one for 2009....

Terwijl de kinderen buiten Schneeballenschlacht houden en zo hun ongeduld voor de afreis verdrijven, pak en herpak ik de koffers tot het gewicht binnen de aangegeven grensen is. Didier, Bruno en ik treden in de voetsporen van George Sand met haar 2 kinderen, inmiddels al bijna 200 jaar geleden ... en zoals Frederic Chopin, reist ook mijn geliefde ons over enkele dagen achterna. Niet zoals toen, om de maatschappelijke kritiek te ontvluchten, maar wel om de hectiek te ontvluchten. Of de Mallorcaanse natuur nog even mooi is als toen, weet ik over een week te vertellen! Nu kerst zo vlak voor de deur staat, begin ik toch even te twijfelen of ik de familie-reunie-drukte toch niet te veel ga missen... maar neen, dit herbronnen hebben we allevier hoognodig, en voor familiereunies hebben we geen officiele feestdagen nodig, dat halen we dubbel en dik in!!! Voor jullie allemaal, waar ook op de wereld : maak er een mooie kersttijd van, feest goed en geniet van het samenzijn, tot gauw xxx

Test van de Blog writer

Nadat ik gisteren weer tevergeefs geprobeerd heb een filmpje op de site te zetten, heb ik nu de blogwriter ontdekt, een software waarmee je de site veel sneller zou moeten kunnen updaten dan voordien.  Kleine test dus met de film die gisteren niet gelukt is. 3,2,1,…..go!

Hier spijtig genoeg geen filmpje (lees verder waarom)

En ook foto´s moeten waarschijnlijk een stuk sneller kunnen, en beter nog, meteen op de juiste plek, coolllll!!!!

Intussen loopt ook hier het opladen van de video al 4 minuten :-(  maar van de foto-funktionaliteit ben ik alvast in de wolken.  Dit zijn trouwens de eerste 10 toen ze ongeveer 2 weekjes oud waren.  Morgen gaan we naar de dierenwinkel terug, en als men al 300% zeker kan zien welke de vrouwtjes zijn, mag Didier er 2 van houden.  Mijn favoriet is alvast de linkse! (7 min) 

Die zag er na 5 dagen zo uit :

en intussen zo:  die wil toch iedereen houden!

Zo, nu zijn we 12 minuten verder en ik heb heel veel tijd gespaard met het schrijven en plakken van foto´s maar de film is nog steeds niet opgeladen, en wat bijna nog frustrerender is, je kan niet zien hoeveel % ie nog te gaan heeft (gaat op blogger zelf ook niet, knars knars)….. en na een dik half uur nog niets, I give up.  Zal eraan moeten denken in de toekomst kortere stukjes te filmen.

Maar wat natuurlijk altijd gaat , une toute petite chanson:

http://www.youtube.com/watch?v=wrJN_sCzrDE

Take care x

Herfstbezigheden in een stad waar het om 16u al donker wordt....

Snel voor het slapengaan een korte update uit het regenachtige Hamburg met een paar beelden die voor zich spreken. De muizen zijn intussen met z´n 34-en en we moeten vrijdag dringend de eerstgeborene 10 naar de dierenwinkel terugbrengen, anders lopen we het gevaar een derde generatie op de benen te zetten. Didier wil ze het liefst allemaal behouden, maar hij ziet gelukkig ook in dat dat niet echt haalbaar is. Voor we afscheid nemen van de muizekinderen volgen dus nog enige foto´s als herinnering, maar eerst een flashback uit de afgelopen weken van de mensenkinderen, te beginnen met : Süßes oder es gibt Saueres.......here comes Haloween!!!

Terwijl Dirk thuisbleef om lekkernijen uit te delen, in de hoop dat onze deurklink niet vol scheerschuim gespoten werd, begon de tocht door Marienthal met Bruno - sorry, de onzichtbare man - z´n vrienden en bijbehorende ouders. Halverwege bogen Mumie Didier en ik af richting verzamelplaats van 3a, de stoere jongens wilden liever zonder begeleiding gaan spuken. Gelukkig besloten Morten´s moeder en ik toch op een "veilige" afstand te volgen, want na een kleine botsing met "grotere geesten", waren ze toch blij dat de mama´s er waren om het laatste stuk samen mee te lopen.

En zo bleven het toch nog even onze kleine kapoenen :-)

De dag daarop hadden we een treffen met de buurtbewoners voor een Laternenumzug. St Maarten viert z´n feest pas 10 dagen later, maar was soll´s, de eerste november was al koud genoeg om eender welk excuus aan te wenden voor een treffen met Glühwein en Kekse en een fikse wandeling door de straten. En als je maar luid genoeg zingt, voel je de koude niet!

Die dag kwam ook Louise bij ons aan, de dochter van een van Dirk collega´s, die een weekje haar duits kwam oefenen om klaar te zijn voor de examens op de Europese school in Luxemburg. Reden dus om weer eens een paar mooie stukjes Hamburg te tonen. Ditmaal niet zonder inspanning: we beklommen de 217 trappen van de 106m Hoge toren van Hamburgs kerk-trots: de Michel! En van daaruit is het uitzicht gewoonweg.....groots! Enkele beelden richting Elbe: natuurlijk de haven, de nieuwe hafencity - met nog in volle aanbouw de Elbfilharmonie - en last but not least de oude speicherstad en helemaal links het Mahnmal de Nikolaikirche.

Maar, niet alleen grootse dingen kunnen mooi zijn. Soms is het iets kleins dat je verrast en voor eeuwig in je geheugen geprent blijft, om altijd weer aan terug te denken en te glimlachen....zoals het beeld dat ik vanavond zag toen ik de woonkamerdeur opendeed : live on stage, the D-brothers covering Mika!

Slaapwel :-x

news flash : de onbevlekte ontvangenis / die unbefleckte Empfängnis

Men kope 6 kleine schattige muisjemeisjes, laat ze rennen en spelen in hun grote nieuwe thuis, geeft ze lekkere graantjes en nootjes en hooi en kruiden en ....hopla, het zijn er 7,8,9,....16!

Zondag merkte we dat Brownie toch wel een erg dikke buik had, zoveel leckerli krijgen ze eigenlijk toch niet, dus vandaag besloot ik toch de 6 naar de Zoohändler mee te nemen voor een geslachts double check en ohaah, ik ontdekte in het nest ineens dat Brownie haar buikje terug glad was en het gepiep en gefriemel in het hooi van 10 kleine roze rupsjes kwam.

De dader/vader was gauw gevonden: sunny boy Silky, was overduidelijk niet de grote zus tussen de kleine gevlekten, maar a man with a plan! Gedaan dus met de avontuurlijke uitstapjes in Didier z´n hemdkraag, hij moest er onmiddelijk uit. Mogelijk zijn de 4 anderen ook al in blijde verwachting, dus we wachten nu elke dag bang af of er een volgend buikje begint uit te zetten...en nemen het verder maar gelaten : naast biologisch interessant projekt (Didier moet dit jaar een spreekbeurt geven, het onderwerp is nu voor 100% zeker "Farbmäuse" en aan praktijkervaring en interessante observaties geen gebrek!) wordt ook de mathematische interesse gestimuleerd. Bruno begon meteen ijverig uit te rekenen hoeveel kleine muizen we binnenkort hebben en hoe snel we bij 200 zijn. En hij hield er zelfs rekening mee dat alle nieuwe niet per definitie allemaal meisjes zijn die dan weer mama-muis kunnen worden, ´t wordt nog nen echte :-).
Afin, lange Rede, kurzer Sinn, ik wou hier eigenlijk berichten over onze prachtige uitstap naar Dresden in de eerste Herbstferienwoche, maar dat is voor de volgende keer, kleine nieuwtjes hadden vandaag voorrang. Vanuit een kroostrijk allochtoon gezin aan de Elbe : take care out there, we´ll be back with more soon!

Gezinsuitbreiding bij de Destexhes

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. Weken werd er gesproken, gekeken, gelezen, geinformeerd en uitgelegd, nog wat meer gelezen en gekeken. Dan kwam de pret van het bieden voor de nieuwe uitzet op een van de talrijke e-bay shops, gevolgd door het eigenhandig in elkaar timmeren van de nieuwe "woonst" (ik was er gelukkig niet bij, volgens Dirk is Ikea er peanuts tegenover, en ik geloof het graag). Maar, een e-bay-koopje kijkt met niet in de bek, men geniet van het resultaat dat uiteindelijk staat en zelfs stabiel blijkt te zijn en na een week nog steeds niet ineen gestort is.
Er worden accessoires uitgezocht en....last but not least, bewoners natuurlijk!

Voordat oma´s en opa´s gekke ideen krijgen, het is Didier´s wens die afgelopen zaterdag in vervulling ging, er zijn geen extra kleinkinderen op komst! Al moet ik toegeven dat er ook een beetje een oude kinderwens van mij in werkelijkheid werd: Maak kennis met Spotty, Speedy, Tiger, Silky, Brownie en Black Jack. Oftewel, the family Mouse.


Terwijl ik dit schrijf, zit ik voor de derde avond op rij niet op de grote sofa in de woonkamer, met op de achtergrond de TV. Neen, vanaf nu is m´n favoriete plekje de kleine sofa in de speelkamer met op de voorgrond het muizehuis. En dat dat veel boeiender is dan Deutsches Fernsehen mag geweten zijn. Trouwens, ik zit hier niet alleen ´s avonds, overdag steken Didier en Bruno hun hoofd vaak om de hoek en piepen in een van de nesthoekjes om te zien of een van de zappelige zes al wakker is. Ze komen nog niet op je hand zitten, maar snuffelen en knabbelen al eens aan een kleine kindervinger, dus lang zal het niet meer duren voor ze echt deel uitmaken van de familie. Ik wacht ieder moment op de eerste ontsnappingsact, en tip erop dat Speedy de lead neemt, we´ll see.... maar het zijn nog 6 jonge meiden (dat hopen we toch, dat het 6 meiden zijn :-§), dus voorlopig is een dag gevuld met ander activiteiten zoals daar zijn:
Schoonheidsslaapjes houden ( hier Spotty, Silky en Tiger)

En terwijl die 3 slapen, tonen Speedy en Brownie de tweede belangrijke bezigheid: eten! Of hoe je van een groot brood hele kleine hapjes kan nemen. Tiger, de rustigste uit de bende, volgt het goede voorbeeld....

En Silky bewijst meteen dat ook bij muizen de vrouwtjes multitasken: ze koppelt het eten meteen ook aan de derde activiteit op de muizendagindeling : nesten bouwen.

Black Jack tot slot houdt het op de kant-en-klaar maaltijd en poets daarna uitvoerig haar snoetje.

En als die zes niet toevallig eten of slapen, dan doen ze waarin ze eigenlijk het best zijn: gewoon een beetje nieuwsgierig wezen. Sounds familiar?

Oh ja, en voor ik het vergeet: ´t schooljaar is weer begonnen, das heißt: Hausaufgaben sind doof und wir spielen lieber den ganzen Tag draußen ...das normale Programm also, mehr gibt´s dazu im Moment nicht zu melden.

Take care x

Op de valreep, voor het nieuwe schooljaar begint…

6 weken lang lag het spinnenweb op het schoolplein er verlaten bij, maar na morgen is het alweer zover : back to school, hoog tijd dus om verslag uit te brengen over onze activiteiten in de afgelopen zomervakantie! Het begon allemaal midden juli, met het ontvangen van de Zeugnisse voor een geslaagd jaar in de erste bez. zweite Klasse in der Bovestraßeschule. Niet dat dit rituaal enige indruk op Bruno en Didier gemaakt heeft, na 2 dagen was de school voor hen al mijlenver weg. Zoals het hoort, zeker als je 6 en 8 bent en de zon schijnt. De eerste aftelrace was tot aan de dag dat we naar Italie vlogen. En dat is natuurlijk altijd een belevenis, zelfs voor Dirk en mij in dit geval, onze eerste Ryan-air trip. Of hoe zelfs chaos op de een of andere manier toch weer georganiseerd verloopt in Duitsland. Alles verliep tijdrovend maar zonder hindernissen en vanaf het moment dat we landden in Pisa tot het moment dat we een week later weer opstegen was het als volgt samen te vatten: la dolce far-niente. Het weer, het eten en de wijn, Pistoia-Vince-Lucca-Prato, het bezoek aan de fattoria en natuurlijk het zwembad, elk ogenblik werd er genoten. Quot erat demonstrandum.

En samen met een hoop prachtige herinneringen, en de mooie Italiaanse mode (grazie Missoni!) namen we na een goed gevulde week ook het mooie weer mee terug naar Hamburg. Terwijl Dirk van het ene vliegtuig quasi in het andere stapte, richting Luxemburg, genoten Didier en Bruno en ik nog van een weekje Hamburg, keken film in het planetarium, gingen fietsen, ijsjes eten of gewoon in de tuin in het kamp onder de struiken spelen. En zelfs klusjes met papa, die in het weekend weer terug was, waren leuk deze zomer.

Intussen kon het volgende aftellen beginnen, tot aan het zeilkamp aan de Ostsee. Bruno was bij ´t begin nog een beetje sceptisch, want naar een zeilkamp als je nog niet kan zeilen, dat zag hij niet zo zitten. Tot we nog eens goed uitlegden dat je er net naartoe gaat om wat te leren, en hij besloot het er toch op te wagen. Zondagmiddag troffen we Nicole na lange weken terug op de Boreas en namen we afscheid van onze 2 kapoenen. Met z´n drietjes kampeerden ze een weekje op de boot, ´s morgens werd er optimist gezeild en theorie geleerd en de namiddag was gevuld met ravotten op het strand. Goeie tradities moet je nu eenmaal in stand houden, of het nu in Blankenberge, Oostduinkerke of in Grömitz is!
Dirk en ik genoten intussen van de rustige avonden in Hamburg, leerden weer wat nieuwe restaurantjes kennen, waaronder het kleine maar zeer geslaagde Le pigment* waar Dirk me als verrassing mee naartoe nam voor m´n verjaardag. Zo heeft een jaartje ouder worden ook z´n leuke kanten (ps: dat op de foto is niet het dessert, maar een van de vele kleine hapjes na het dessert, bij de espresso) .

En vrijdag was het dan zover : we konden onze spring-in´t-veld en onze kleine professor nog net bewonderen bij hun laatste Prüfung alvorens ze ge-eerd werden met hun eerste Segelschein.
Terug thuis kwamen de verhalen, hoe ze ook op de grote zee gevaren hadden, en waarvoor ein Verklikker, ein Schwert, eine Pinne und ein Großschot dienen. Echte kleine grote zeemannen waren het geworden! (links voor Bruno, kapitein van de Tiger, rechts Didier)

Groots moment : de eerste officiele handtekeningen worden gezet....

Maar ook daarover konden Destexhe en Destexhe niet lang namijmeren, de aftelrace totaan het summum van de vakantie was begonnen : alleen met het vliegtuig naar Oma en Opa in Belgie, joehoe!!!!!! Terwijl Didier cool bleef als altijd, werd Bruno met de dag opgewondener en je moets al spannende dingen bedenken om te vermijden dat hij elk uur vroeg hoeveel dagen nog tot de reis naar Belgie was. Op Dirk´s verjaardag lukte dat gelukkig aardig, we gingen eten bij La Vela (Italiaans voor, hoe kan het ook anders : Het Zeil). Een restaurant midden in de Hamburgse haven,direct aan het water en met zicht op de droogdokken van Blohm & Voss.
En dan was het zover, op woensdag race ik van Philips naar huis om 2 opgepoetste ventjes op te pikken om hen een uurtje later na te wuiven als ze van de gate naar het vliegtuig gebracht worden. En terwijl ik onderweg naar Goch noch niet eens in Hannover ben, ondanks mijn snel machientje, komt er al een telefoontje van papa dat ze al halverwegen tussen Brussel en Hasselt zijn en over een half uurtje spaghetti gaan eten, alles vlot verlopen! En zo gaat ook de volgende week weer voorbij: spelen met de oma´s en opa´s, met Axelle en met Yann en Mia, het deed hen duidelijk deugd en ze praatten zelfs weer Nederlands met elkaar toen ze terug aankwamen. Het duurde wel nog anderhalve dag voor Dirk en ik niet meer “oma” genoemd werden, maar dat hebben we verder niet persoonlijk genomen.
En intussen gaat de zomer maar door, dat het zelfs in Hamburg 30° plus kon worden, had ik niet gedacht. De laatste dagen worden dus verbracht in een nog snel gekochte swimmingpool in the backyard. Mijn enige vrees is dat het verdomd moeilijk wordt om donderdagmorgen om 6u30 te gehoorzamen aan de “aufstehen mit Radio Hamburg, und das Leben macht spaß!” kreet die uit de wekker galmt ...

Maar ach, was soll´s, draai je om, kijk over je schouder en wat zie je ?

Dat de hele vakantie weer een schot in de roos was!

Nog even geduld....

Na de vakantie onmiddellijk weer in het werk gedoken en nog niet ertoe gekomen te berichten over de prachtige week in Italie, over de Segelkurs von Bruno en Didier, over de verjaardagen in Hamburg...maar we houden het hoofd nog boven water en rapporteren over enkele dagen in meer detail, beloofd! Tot gauw xxx

Urlaub!

Vandaag begint de vakantie! Vandaar een kleine ode aan deze tijdelijke time-out, aan muziek van Belgische bodem, aan Dirk, die lachte, vanmorgen....

http://www.youtube.com/watch?v=ABaquDs4SKc

Und für alle, ein kleine Übung Francais-Deutsch:

tu souris
ce matin
au réveil
à côté de moi
je n´ai plus besoin de rien
la vie est belle
facile comme tout
je subis tes câlins
je sommeille à côté de toi
je n´rouspète pas
ça me convient à tel point
q´j´oublie
les soucis
qui me guettent
au pied de mon lit
et quoi que m´apporte ma journée
on n´pourra plus me la gâcher
tu souris
ce matin
j´me sens bien
tu souris
quand tu dis
q´tu piges pas
qu´on s´crée des ennuis
quand tout peut être si simple
qu´on a besoin de rien
la vie est belle
facile comme nous
je réponds
q´je sais pas
q´j´ai sommeil et que ça se voit
et qu´est-ce qu´on s´en fout
de ces gens qui se nouent
moi j´oublie
moi je t´aime
après tout c´est pas mon problème
et quoi que m´apporte ma journée
on n´pourra plus me la gâcher
me stresser
tu souris
ce matin
j´me sens bien
je sourie
car la vie
est facile
ce matin

Du lachst
heutemorgen
wenn du aufwachst
neben mir
ich fühl mich so wohl
brauch nichts
das Leben ist schön
einfach wie alles
ich genieß dein Kuscheln
ich döse neben dir
ich wehre mich nicht
es gefällt mir so dass ich
die Sorgen
vergiss
die auf mich warten
wenn ich aufstehe
und egal was der Tag mich noch bringen wird
es kann nichts mehr schiefgehen
du lachst
heutemorgen
und ich fühl mich wohl
du lachst
wenn du sagst
dass du nicht verstehst
das man sich Sorgen macht
wenn alles so einfach sein kann
dass wir gar nichts brauchen
das Leben ist schön
einfach wie wir
ich antworte
dass ich keine Ahnung hab
dass ich schlafrig bin und dass man das sieht
und dass sie uns egal sein sollen
die Leute die sich sorgen
ich vergiss sie
ich liebe dich
alles andere ist nicht mein Problem
und egal was der Tag mich noch bringen wird
es kann nichts mehr schiefgehen
mich nicht mehr nerfen
du lachst
heutemorgen
und ich fühl mich wohl
ich lache
denn das Leben
ist einfach
heutemorgen

A bientot, bis bald, tot gauw,

Nelle + 3M

Morgenblues

Nog eens mijn beurt...
Deze morgen wilke ik nog eens naar de korte video van Didier's optreden kijken (wat kan een vader toch fier zijn op zijn kinderen) toen ik Nelle's laatste post zag. Het is natuurlijk al symptomatisch dat ik het lees terwijl noch ik, noch Nelle thuis zijn. Toen ik ook nog naar het stukje van Groenemaier luisterde wist ik het! Het wordt hoog tijd nog eens initiatief voor verandering te nemen.

Maar hoe??? Blijkbaar wordt het steeds moeilijker om beslissingen te nemen als je ouder wordt. Jong en onbezonnen zijn zulke, soms zelfs fundamentele keuzes, op 1-2-3 genomen, maar nu?

We zullen er nog maar eens een nachtje over slapen ;-)

Was vom Tage übrigblieb

Mit diesem Titel stand vor einigen Tagen eine meiner Lieblingsverfilmungen eines Romans im Fernseh-Programm. Normalerweise preferiere ich das Büch über den Film, aber beim Roman von Kazuo Ischiguro mach ich gerne ne Ausnahme. Das "The remains of the day" so ein gelungener Film ist, liegt, meiner Meinung nach, vor allem daran dass Anthony Hopkins, hier eine Meisterleistung erbracht hat. Und Überraschung, Überraschung, die Übertragung war sogar im Originalton, must have been my lucky day!


Heute, nach einer 10-Stundigen Sitzung und 4 Stunden Autofahrt quer durch Deutschland, liege ich mal wieder aufm Bett ins mittlerweile vertraute Hotel, bin totmüde aber kann die Augen noch nicht zumachen, und überlege dass es an Tagen wie diese gar nicht so viel ist, Was vom Tage übrigbleibt...außer vielleicht ein gutes Buch und ein schönes Lied. Darum heute keine tolle Bilder sondern, speziell für alle die es genau so vergeht: mein lieber Dirk, meine Kollegen und bestimmt auch welche meiner Bekannten und Freunde die mal wieder geschäftlich unterwegs sind (und schon nach´s Wochenende sehnen), und natürlich auch für alle die Zuhause auf uns warten : Grönemeyer´s Lied zur Guten Nacht.


http://www.youtube.com/watch?v=0bypSHoVhZU

Didier in Concert, 07.07.09, 18u15 Hamburg

Tijdens het middageten afgelopen zondag liet Didier zich ontvallen dat hij dinsdagavond "Vorspielt mit Herr Klier", letterlijker kan een nieuwtje vertellen tussen de soep en de patatten niet zijn. Dirk en ik keken mekaar aan met een blik van "hebben we dat goed gehoord?" maar ja hoor, Didier zou dinsdagavond optreden aan de piano. Dirk vloog maandagmorgen weer naar Luxemburg en ik had eigenlijk een avondeten met collega´s, maar over die afzegging moest ik geen 2 x nadenken. Als ik om 18 u zenuwachtig op het aangegeven adres aankom, zijn Nicole en de jongens al daar. En de grote Steinway & Sons staat te glanzen op de Bühne. Ik word meteen nog een beetje zenuwachtiger, maar laat het niet merken. Herr Klier, Didier´s pianoleraar, blijkt een hele aardige man, iemand waarvan de passie voor muziek en de jarenlange ervaring in het onderwijzen van kinderen, duidelijk afstraalt. Hij drukt me een indrukwekkend programma in de hand : welgeteld 27 werkjes, van "Ode an die Freude" over "Yesterday" tot "Le coucou" en als afsluiter Italienisches Konzert 1. Satz von J.S.Bach. Maar dat zie ik niet meteen, het enige wat ik zie is dat Didier meteen als allereerste aan de beurt is! Dit is het moment waarop ik een seconde lang m´n ogen hard dichtknijp en diep inadem om de zenuwbrok in m´n keel door te slikken.

Didier en Bruno spelen intussen doodnormaal met de andere kinderen total eindelijk iedereen een plekje gevonden heeft en Herr Klier het concert opent. En daar gaat ie dan...zonder aarzelen, recht op de piano af, zet zich zelfzeker neer en speelt geconcentreerd maar vlot, voor een 100-tal kinderen, ouders, oma´s en opa´s zijn eerste Quatre Mains. Geniet mee en vergeef me dat de laatste noten niet op het filmpje staan, maar als overtrotse mama kan je in zo´n moment niet meer multitasken, applaudiseren met een camera in de hand gaat nu eenmaal niet. Daardoor ontbreekt eigenlijk het allermooiste beeld van de avond: hoe Didier kaarsrecht naast de grote zwarte piano staat, me met z´n beetje ernste maar trots stralende blik recht in de ogen kijkt en met volle teugen geniet van het applaus. Ik zie daar ineens niet meer mijn klein kerelke staan, maar een grootse jongeman. Een juweeltje van een moment.

Blog-Inhaalslag

Nog 3 weken school, nog 4 weken voor we op vakantie gaan, en ik ben jullie de blog over onze vorige snipperweek nog schuldig, dringend tijd voor een update dus! Mid mei waren we namelijk van plan een stukje Ostseeküste te verkennen, klein beginnend met een zeiltocht naar Wismar. Maar, zoals dat gaat met zeilen, ohne Wind geht nichts. Ach, soms is het net dat waar je behoefte aan hebt: stilstaan, genieten van de zee van tijd die voor je ligt....

Je kan nog een poging doen, de hemel afturen naar een wolkendeken, witte slierten, zelfs een piepklein streepje hoop op wind, maar dat bleek in deze week tevergeefs : windstille stralendblauwe hemel, nauwelijks genoeg wind om de zeilen niet te doen flattern

....en projekt Wismar "op Motor" zagen we eigenlijk niet zo zitten, voorlopig dus op ijs gelegd. Maar niet getreurd, het strand en het mooie Holsteiner Inland zorgen rijkelijk voor aangename alternatieven. Wat dachten jullie van de uitgestrekte stranden in Heilighafen, of gewoonweg fischbrötchen kraakvers van bij de vissers smullen....of pootje baden en er het maximale uithalen wat er met korte beentjes in lange broeken uit te halen valt.....

Terug thuis hebben we noch maar eens vastgesteld dat de ene boot de andere niet is : van 37 voet, windkrachtgedreven in Grömitzer Hafen naar 336 meter lengte, 62 meter hoog, 65 000 kW motoren, een laadvermogen van over 9500 containers, aan de Burchardkai in Hamburger Hafen, wat een verschil!

Uren kan ik hier kijken naar de nooit slapende containerkranen en de kolossen die over de oceanen stomen om onze consumptiedrang te bevredigen, bijna altijd onderweg, bijna niet te stoppen. 5,4 km voor doel moeten ze beginnen remmen, dat is alsof ik thuis naar het werk vertrek en meteen op de rem moet gaan staan om niet tegen de Philipstower te botsen, Wahnsinn!
Voor mijn 3 mannen thuis is alleen maar kijken naar zoveel actie echter niet genoeg, die willen zelf wat ondernemen. Uit Balsa vliegtuigjes bouwen bijvoorbeeld, en dan ook uitproberen natuurlijk : succes gegarandeerd ....fast immer ;-)

(geen zorgen, het liep goed af, vlucht 747 werd veilig aan de grond gezet)

Wat a life, dyt dit alles, tot in bomen klimmen toe, allemaal mogelijk is in hartje Hamburg. Reden genoeg om op´t einde van de week met rode oortjes en rode kaakjes, uitgeput maar gelukkig, de zeilen te hijsen voor een trip naar dromenland. Vanuit Hamburg, slaapwel!

PS: deze wil ik jullie niet onthouden, want wie had gedacht dat mijn blogsels mijn vadertjelief nog eens tot inspiratie zouden worden ....van de wijze man met de hond, a haiku 4 u :

Man, vrouw: Dirk, Nelle
Zonen: Didier, Bruno
Samen: een kosmos

All the richness a person needs....

De tijd sinds de laatste blog is voorbijgevlogen, we hebben een prachtige maand mei achter de rug, waarin Dirk en ik voor de 19de keer wat te vieren hadden. Getuige daarvan hierboven: de pure smaak van de zilte zee, pepper and a twist of lemon en de prikkelende, parelende bubbels van gekoelde champagne. Als ik er zo over denk, eigenlijk helemaal geen slechte beeldspraak en misschien wel dé succesformule voor de onvergetelijke jaren die we samen al beleefd en geleefd hebben. I´m sure some of you know exactly what I mean, all others I wish a soulmate as unreplaceable and special as mine!

Verslag van de week op de zeilboot die aan bovenstaande zonnige zondag vooraf ging, volgt in een volgende post. Tot dan laat ik jullie genieten van de kunsten die de kinderen jullie willen tonen. De reacties op de post van Didier waren super, danke an alle! Gestimuleerd door het succes, wilde Didier ook wel eens tonen wat hij al op de pianoles geleerd heeft, en - een beetje verlegen voor z´n doen - was Bruno´s eigen keuze wat voor te dragen uit de engelse les. Vanaf dit schooljaar is het namelijk zo dat men in het eerste studiejaar in Duitsland al Engels krijgt...hopelijk is dat ook het begin van het einde van al die gedubde uitzendingen op TV, zodat we niet meer moeten rekenen op de leverdienst van Amazon om nog eens een goeie film in z´n originele Engelse versie te zien. Anyway, ik wijk af.

I proudly present: Bruno met "one little, two little, three little fingers" ....oh nee, verstrooid als altijd....Bruno met "Monkeys jumping on the bed" gevolgd door Didier met een Samba. Enjoy!

Didier´s Klassenreise

Das bin ich, Didier.

Ich war in Wittenbergen, dort habe ich 5 Tage geschlafen mit meiner Klasse und Herr Röse.
Das ist wenn ich aus dem Fenster gucke.
Hier fotografiere ich Florian und er mich.
Da auf dem Baumstamm sitzt ein Eichhörnchen.
Morten hat zu fiel getrunken......
Das ist Maike.
Das ist der Spielplatz.
Das ist der Weg zum Schwimmbad. Es war ser kalt aber ich bin doch einmal reingegangen. Lieber war ich an der Elbe wo wir am Strand gespielt haben und wo die Schiffe vorbei gefahren sind. Im Walde gab es eine Hütte, die war auch toll.
Das ist der Weg zum Lagerfeuer, dort haben wir marschmelows und Wurst gegessen. Lecker!!!!!!!
Es hat mir gaaaaaaaaaaaanz gut gefallen.
DIDIER.