Na 3 lange dagen wachten was het afgelopen vrijdag dan eindelijk zover dat Bruno zijn geschenk in ontvangst kon nemen. En wat voor een geschenk: z´n eerste echte Graupner Afstandbedieningshoovercraft! Bij het uitpakken bleek de geduldtest nog niet volledig afgelopen, want het duurde welgeteld nog een eeuwige 5 uren lang voordat de batterij volledig geladen en klaar voor gebruik was. Diegene die willen weten hoeveel keer een kersverse 6-jarige in 5 uren kan vragen hoelang het nog duurt voor hij kan spelen, kan ik alleen maar zeggen : heel veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel keren.
Gelukkig kwam er "help from above" in de vorm van sneeuw, en werd de wachttijd opgevuld met verfrissende buitenactiviteiten. En toen was het eindelijk zover, Dirk moest even uitleggen welke knopjes waarvoor dienden en toen kon Bruno "mal richtig gas geben", wat - zoals in het filmpje te zien is - aardig lukt. Natuurlijk moest iedereen eens aan de beurt komen: na Bruno Dirk-Didier-Bruno weer-of nee Didier-gevolg: Dirk die tussenbeiden komt onder het motto "als 2 honden vechten om een been...neemt vaderlief met alle plezier het commando - en de afstandsbediening- over" , afin, toen ik vroeg of ik ook eens mocht fahren/varen, was natuurlijk de accu alle! Maar, niet getreurd, de grote en kleine jongens hebben van het nieuwe speeltuig genoten, en daar ging het uiteindelijk om. Er komen nog wel vele malen 5 uur oplaadtijd waarna ik onopgemerkt de afstandbediening voor ´n paar minuutjes kan inpikken ;-)
En het leuke is, de hele experience moet nog eens herhaald worden op het water natuurlijk! Dat het daar voorlopig nog een beetje te koud voor is, is te zien aan de foto´s die we het weekend voordien maakten aan de Elbe. Door de aanhoudende minus-temperaturen leek het een beetje of we in de buurt van de poolcirkel woonden in plaats van in de großstadt Hamburg: hier zie je hoe de Elbe-oevers bedekt waren onder meters dikke ijsafzetting en zelfs midden in de haven in de binnenstad dreven grote ijsschotsen op het water en konden schepen niet meer uitvaren. De vrees dat we hier in Hamburg niks meer zouden terugvinden van de mooie winterse landschappen zoals in het Sauerland, bleek dus ongegrond: ook in Hamburg doet het zonlicht op verse sneeuw menig oogje schitteren. Wat kan een mens zich nog meer wensen?
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen