Op de valreep, voor het nieuwe schooljaar begint…

6 weken lang lag het spinnenweb op het schoolplein er verlaten bij, maar na morgen is het alweer zover : back to school, hoog tijd dus om verslag uit te brengen over onze activiteiten in de afgelopen zomervakantie! Het begon allemaal midden juli, met het ontvangen van de Zeugnisse voor een geslaagd jaar in de erste bez. zweite Klasse in der Bovestraßeschule. Niet dat dit rituaal enige indruk op Bruno en Didier gemaakt heeft, na 2 dagen was de school voor hen al mijlenver weg. Zoals het hoort, zeker als je 6 en 8 bent en de zon schijnt. De eerste aftelrace was tot aan de dag dat we naar Italie vlogen. En dat is natuurlijk altijd een belevenis, zelfs voor Dirk en mij in dit geval, onze eerste Ryan-air trip. Of hoe zelfs chaos op de een of andere manier toch weer georganiseerd verloopt in Duitsland. Alles verliep tijdrovend maar zonder hindernissen en vanaf het moment dat we landden in Pisa tot het moment dat we een week later weer opstegen was het als volgt samen te vatten: la dolce far-niente. Het weer, het eten en de wijn, Pistoia-Vince-Lucca-Prato, het bezoek aan de fattoria en natuurlijk het zwembad, elk ogenblik werd er genoten. Quot erat demonstrandum.

En samen met een hoop prachtige herinneringen, en de mooie Italiaanse mode (grazie Missoni!) namen we na een goed gevulde week ook het mooie weer mee terug naar Hamburg. Terwijl Dirk van het ene vliegtuig quasi in het andere stapte, richting Luxemburg, genoten Didier en Bruno en ik nog van een weekje Hamburg, keken film in het planetarium, gingen fietsen, ijsjes eten of gewoon in de tuin in het kamp onder de struiken spelen. En zelfs klusjes met papa, die in het weekend weer terug was, waren leuk deze zomer.

Intussen kon het volgende aftellen beginnen, tot aan het zeilkamp aan de Ostsee. Bruno was bij ´t begin nog een beetje sceptisch, want naar een zeilkamp als je nog niet kan zeilen, dat zag hij niet zo zitten. Tot we nog eens goed uitlegden dat je er net naartoe gaat om wat te leren, en hij besloot het er toch op te wagen. Zondagmiddag troffen we Nicole na lange weken terug op de Boreas en namen we afscheid van onze 2 kapoenen. Met z´n drietjes kampeerden ze een weekje op de boot, ´s morgens werd er optimist gezeild en theorie geleerd en de namiddag was gevuld met ravotten op het strand. Goeie tradities moet je nu eenmaal in stand houden, of het nu in Blankenberge, Oostduinkerke of in Grömitz is!
Dirk en ik genoten intussen van de rustige avonden in Hamburg, leerden weer wat nieuwe restaurantjes kennen, waaronder het kleine maar zeer geslaagde Le pigment* waar Dirk me als verrassing mee naartoe nam voor m´n verjaardag. Zo heeft een jaartje ouder worden ook z´n leuke kanten (ps: dat op de foto is niet het dessert, maar een van de vele kleine hapjes na het dessert, bij de espresso) .

En vrijdag was het dan zover : we konden onze spring-in´t-veld en onze kleine professor nog net bewonderen bij hun laatste Prüfung alvorens ze ge-eerd werden met hun eerste Segelschein.
Terug thuis kwamen de verhalen, hoe ze ook op de grote zee gevaren hadden, en waarvoor ein Verklikker, ein Schwert, eine Pinne und ein Großschot dienen. Echte kleine grote zeemannen waren het geworden! (links voor Bruno, kapitein van de Tiger, rechts Didier)

Groots moment : de eerste officiele handtekeningen worden gezet....

Maar ook daarover konden Destexhe en Destexhe niet lang namijmeren, de aftelrace totaan het summum van de vakantie was begonnen : alleen met het vliegtuig naar Oma en Opa in Belgie, joehoe!!!!!! Terwijl Didier cool bleef als altijd, werd Bruno met de dag opgewondener en je moets al spannende dingen bedenken om te vermijden dat hij elk uur vroeg hoeveel dagen nog tot de reis naar Belgie was. Op Dirk´s verjaardag lukte dat gelukkig aardig, we gingen eten bij La Vela (Italiaans voor, hoe kan het ook anders : Het Zeil). Een restaurant midden in de Hamburgse haven,direct aan het water en met zicht op de droogdokken van Blohm & Voss.
En dan was het zover, op woensdag race ik van Philips naar huis om 2 opgepoetste ventjes op te pikken om hen een uurtje later na te wuiven als ze van de gate naar het vliegtuig gebracht worden. En terwijl ik onderweg naar Goch noch niet eens in Hannover ben, ondanks mijn snel machientje, komt er al een telefoontje van papa dat ze al halverwegen tussen Brussel en Hasselt zijn en over een half uurtje spaghetti gaan eten, alles vlot verlopen! En zo gaat ook de volgende week weer voorbij: spelen met de oma´s en opa´s, met Axelle en met Yann en Mia, het deed hen duidelijk deugd en ze praatten zelfs weer Nederlands met elkaar toen ze terug aankwamen. Het duurde wel nog anderhalve dag voor Dirk en ik niet meer “oma” genoemd werden, maar dat hebben we verder niet persoonlijk genomen.
En intussen gaat de zomer maar door, dat het zelfs in Hamburg 30° plus kon worden, had ik niet gedacht. De laatste dagen worden dus verbracht in een nog snel gekochte swimmingpool in the backyard. Mijn enige vrees is dat het verdomd moeilijk wordt om donderdagmorgen om 6u30 te gehoorzamen aan de “aufstehen mit Radio Hamburg, und das Leben macht spaß!” kreet die uit de wekker galmt ...

Maar ach, was soll´s, draai je om, kijk over je schouder en wat zie je ?

Dat de hele vakantie weer een schot in de roos was!