

Terwijl Dirk thuisbleef om lekkernijen uit te delen, in de hoop dat onze deurklink niet vol scheerschuim gespoten werd, begon de tocht door Marienthal met Bruno - sorry, de onzichtbare man - z´n vrienden en bijbehorende ouders. Halverwege bogen Mumie Didier en ik af richting verzamelplaats van 3a, de stoere jongens wilden liever zonder begeleiding gaan spuken. Gelukkig besloten Morten´s moeder en ik toch op een "veilige" afstand te volgen, want na een kleine botsing met "grotere geesten", waren ze toch blij dat de mama´s er waren om het laatste stuk samen mee te lopen.
En zo bleven het toch nog even onze kleine kapoenen :-)
De dag daarop hadden we een treffen met de buurtbewoners voor een Laternenumzug. St Maarten viert z´n feest pas 10 dagen later, maar was soll´s, de eerste november was al koud genoeg om eender welk excuus aan te wenden voor een treffen met Glühwein en Kekse en een fikse wandeling door de straten. En als je maar luid genoeg zingt, voel je de koude niet!
Die dag kwam ook Louise bij ons aan, de dochter van een van Dirk collega´s, die een weekje haar duits kwam oefenen om klaar te zijn voor de examens op de Europese school in Luxemburg. Reden dus om weer eens een paar mooie stukjes Hamburg te tonen. Ditmaal niet zonder inspanning: we beklommen de 217 trappen van de 106m Hoge toren van Hamburgs kerk-trots: de Michel! En van daaruit is het uitzicht gewoonweg.....groots! Enkele beelden richting Elbe: natuurlijk de haven, de nieuwe hafencity - met nog in volle aanbouw de Elbfilharmonie - en last but not least de oude speicherstad en helemaal links het Mahnmal de Nikolaikirche.



Maar, niet alleen grootse dingen kunnen mooi zijn. Soms is het iets kleins dat je verrast en voor eeuwig in je geheugen geprent blijft, om altijd weer aan terug te denken en te glimlachen....zoals het beeld dat ik vanavond zag toen ik de woonkamerdeur opendeed : live on stage, the D-brothers covering Mika!
Slaapwel :-x



Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen