Vanuit een berekoud Hamburg (vandaag weer -8° toptemperatuur), vanonder een dekentje en met hopen zakdoekjes en liters warm citroensap, snel een berichtje over Bruno´s verjaardag : het was Dino-Daverend-geslaagd! Bruno en Mikail, z´n “kumpel” uit 2C luisteren geboeid hoe Herr Bein vertelt over wat er zo nog te vinden is als overblijfselen van de Dino´s, onder andere ook dat ze eigenlijk nog niet uitgestorven zijn, maar achter-,achter-, achterkleinkinderen hebben : vogels bv!
Ook al hebben Didier en Bruno deze “Dinoverjaardag “ vorig jaar al een keertje beleefd, het is toch weer helemaal nieuw en anders, hierbij enkele sfeerbeelden :
Als aandenken staan intussen een triceratops en een pelycosaurier uit klei te drogen op de vensterbank. Ditmaal was er ook nog even tijd om in het archief de vellen van beren, wolven, tijgers en vele andere dieren te zien, en zelfs de schedel van een olifant en het schouderblad van een walvis, het zou me niets verwonderen als de boeiende verhalen van Herr Bein de ene of andere kleine kadee doen beslissen om bioloog of dierenarts te worden :-). Maar aan alle Spaß kommt een einde, ook aan dit feestje, net op tijd voor ik door de tweede serieuze verkoudheid geveld werd dit jaar. Na 2 dagen platte rust, ging het vanavond gelukkig alweer wat beter en kon ik met Bruno naar het eerste “Vorspiel” van de pianistjes van Herr Klier. Didier mocht weer de spits afbijten, en dat ging zo:
Na afloop vertelde he me dat hij het stuk een toonladder te hoog gespeeld heeft, maar – zoals dat iedere moeder wel zal vergaan – voor mij klinkt het zo ook prima :-).
Zo, ik houd het kort vandaag, probeer morgen weer actief aan het leven deel te nemen, als ik deze nacht zonder hoestaanvallen doorsta, lukt dat misschien wel. Als afsluitertje nog enkele sfeerbeelden van hoe de koude ons al weken in haar ban houdt, hier in Hamburg. Ciao! 
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen