Zo vroeg op het seizoen zou het nog te koud zijn voor de kinderen en Nelle :-) dus werd de keuze snel gemaakt: Kris, ex collega, met wie ik al menige zeiltocht en ditto avontuur beleefde.
Vorige week was het dan zover. De eerste dag bleven Nelle, Didier en Bruno nog aan boord lekker gezellig in de haven om de volgende dag te beseffen dat we inderdaad de juiste beslissing hadden genomen om zonder "familie" de tocht aan te vatten.
Kris en ik hadden volgende planning gemaakt:
- dag 1: Makkum - Norderney
- dag 2: Norderney - Brunsbüttel
- dag 4: Brunsbüttel - Kiel
- dag 5: Kiel - Grömitz
Eerste horde waren de sluizen in Kornwerderzand. Opnieuw eerste keer aanleggen in het nieuwe seizoen is altijd speciaal, maar alles verliep heel vlotjes.
Nadien het Wad op. Er was zeer weinig wind en aangezien we weinig tijd te verliezen hadden werd er beslist op motor verder te varen. Heel de tocht trouwens zouden we weinig echt zeilweer krijgen. Die verdomde wind bleef steeds uit het N to NO waaien.
We merkten al gauw dat Norderney te hoog gegrepen was en aangezien er geen enkele haven tussen Vlieland en Norderney is (tenminste voor onze boot) beslisten we de eerste nacht gewoon te ankeren. Er werd 6 Bft voorspeld ´s nachts, dus enige beschutting was nodig. We vonden een plekje tussen Ameland en Terschelling. Begeleid door een prachtige zonsondergang werd het anker overboord gegooid.
De volgende dag vroeg op, om op tijd in Norderney aan te komen. Op de zandbanken zagen we de zeehonden al genieten van de eerste zonnestralen. Je moet me maar geloven, die kleine stipjes op de foto bewogen af en toe!
De trip verliep eerder rustig, spijtig genoeg opnieuw volledig op motor. Tijdens de trip nog enkele bruinvissen gezien, maar zoals gewoonlijk was ik weer te laat om een foto te nemen. trouwens de fotos zijn genomen met mijn pre-historische GSM vandaar de slechte kwaliteit.
Minder plezierig aan de tocht waar veelvuldige mistbanken (idd met 4-5 Bft) die gelukkig verdwenen toen we dichter bij onze bestemming kwamen.
Gedurende de 5 dagen van de tocht waren we eigenlijk met 3 aan boord: Kris, ik en de automatische piloot.
De aankomst in Norderney was eigenlijk niet speciaal. Enkel hadden we bij het aansturen naar de haven een hevige tegenstroom met wind tegen stroom. Kan me voorstellen dat het daar soms ongaangenaam kan worden. De eerste toeristen op de dijk keken met verwondering welke "gekken" met zo koud weer al onderweg waren.
´s Avonds was het restaurant van de jachthaven nog open, maar de douches nog steeds dicht, maw 2e avond zonder warme douche, pff....
De volgende morgen moest er nog getankt worden voor het vertrek aangezien de wind nog steeds in de slechte hoek zat. Na wat over en weer getelefoneer hadden we dat gelukkig snel achter de rug. De timing van de trip naar de Elbe was namelijk zeer belangrijk. Indien we te laat op de Elbe zouden aankomen zou dat betekenen dat we 2,5 knp tegenstroom zouden hebben.
Over de tocht zelf, niet veel te melden. Wel veel, snelle en grote containerschepen voor de Weser.
Naar ons gevoel waren we al vlug aan de monding van de Elbe toen bleek dat we ons toch soms niet voldoende voorbereiden: ik las plots dat het verboden was om met plezierjachten door het Norsee-Ostsee kanaal te varen bij slechts zicht (in dit geval duisternis). We waren net voor Cuxhafen en moeste snel beslissen of we verder gingen of niet. Na veel bellen bleek toch dat we door de sluizen mochten tot de jachthaven net erna.
Nog even een mooie foto van de zonsondergang op de Elbe.
Op het moment dat we aan de sluizen aankwamen was het al donker. Tijdens het oproepen van de sluizen kregen we te horen dat er iemand met motorpech aan het wachten was op een sleep door de sluis. Bleek het een oude kotter te zijn... Om een lang verhaal kort te maken: we namen hen langszij en door zijn groot gewicht en een slechte schipper (denk dat hij voor het eerst op het water was) heeft het een uur geduurd eer we een plaatsje voor hem hadden gevonden. Het groote lichtpunt van de avond was dat we wisten dat we de volgende dag een lekkere warme douche konden nemen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook denk dat het hoog tijd was :-). Weer was het een zeer koude nacht.
Toen we gingen douchen hoorden we dat we de eerste bezoeker in de haven waren. Het dek was trouwens bedekt met rijm.
De tocht in het kanaal was eerder saai. Hoogtepunten waren: de grote schepen die ons passeerden en een veerpont (er waren er echt meer als 10 op het gehele traject) dat via kabels onder aan een brug was bevestigd.
Op tijd waren we in Laboe waar de haven ook nog steeds verlaten was. De weersvoorspelling voor dag 5 was niet ideaal: 6-7 bft met uitschieters naar 8 bft. Op zich niet zo´n probleem voor de boot en de bemanning maar je weet maar nooit.
De volgende ochtend bevestigde zowel het weerbericht als de barometer dat we rond 7 bft konden verwachten. We hadden beter moeten weten...
Pas de haven uit hadden we al een windstoot van 47 knp maar gelukkig werd de wind wat stabieler en waaide tussen 35 en 40 knp. We deden de laatste 60 mijl weer op moter met de stormfok voor stabiliteit. De ideale keuze zo bleek. We hoopten dat het eenmaal aan de Fehmarnbrug wat rustiger zou worden aangzien we dan beschutting van het land zouden hebben (de wind zat ondertussen in NW).
Hoe fout kan je zitten met een voorspelling!!! Binnen enkele minuten hadden we wind tussen 45 en 55 knp maw 1 knoopje verwijderd van 11 Bft!!!
Geen enkele foto kan dit weergeven (een kleine poging van achter de beschutting van de buiskap) en we hadden trouwens ook andere dingen aan ons hoofd als fotos maken. Al bij al moet ik zeggen dat zowel Kris als ik wel onder de indruk waren, maar dat we ons nooit echt in gevaar voelden, we wisten wel wat te doen in geval van nood.
Uiteindelijk thuis in Grömitz na een tocht van 9 uur. Aanleggen in de box tussen palen was onmogelijk dus kozen we voor een makkelijke oplossing en dan lijnen vast en genieten van de rust. Ondertussen was Nelle met de kinderen aangekomen en konden Kris en ik de heroische verhalen kwijt aan iemand anders. Als afsluiter de drie hoofdrolspelers:
Kris Cox
Ik
En waarschijnlijk de belangrijkste van allemaal, Boreas, onze Breehorn 37 hier na aankomst!
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen