Tijdens het middageten afgelopen zondag liet Didier zich ontvallen dat hij dinsdagavond "Vorspielt mit Herr Klier", letterlijker kan een nieuwtje vertellen tussen de soep en de patatten niet zijn. Dirk en ik keken mekaar aan met een blik van "hebben we dat goed gehoord?" maar ja hoor, Didier zou dinsdagavond optreden aan de piano. Dirk vloog maandagmorgen weer naar Luxemburg en ik had eigenlijk een avondeten met collega´s, maar over die afzegging moest ik geen 2 x nadenken. Als ik om 18 u zenuwachtig op het aangegeven adres aankom, zijn Nicole en de jongens al daar. En de grote Steinway & Sons staat te glanzen op de Bühne. Ik word meteen nog een beetje zenuwachtiger, maar laat het niet merken. Herr Klier, Didier´s pianoleraar, blijkt een hele aardige man, iemand waarvan de passie voor muziek en de jarenlange ervaring in het onderwijzen van kinderen, duidelijk afstraalt. Hij drukt me een indrukwekkend programma in de hand : welgeteld 27 werkjes, van "Ode an die Freude" over "Yesterday" tot "Le coucou" en als afsluiter Italienisches Konzert 1. Satz von J.S.Bach. Maar dat zie ik niet meteen, het enige wat ik zie is dat Didier meteen als allereerste aan de beurt is! Dit is het moment waarop ik een seconde lang m´n ogen hard dichtknijp en diep inadem om de zenuwbrok in m´n keel door te slikken.
Didier en Bruno spelen intussen doodnormaal met de andere kinderen total eindelijk iedereen een plekje gevonden heeft en Herr Klier het concert opent. En daar gaat ie dan...zonder aarzelen, recht op de piano af, zet zich zelfzeker neer en speelt geconcentreerd maar vlot, voor een 100-tal kinderen, ouders, oma´s en opa´s zijn eerste Quatre Mains. Geniet mee en vergeef me dat de laatste noten niet op het filmpje staan, maar als overtrotse mama kan je in zo´n moment niet meer multitasken, applaudiseren met een camera in de hand gaat nu eenmaal niet. Daardoor ontbreekt eigenlijk het allermooiste beeld van de avond: hoe Didier kaarsrecht naast de grote zwarte piano staat, me met z´n beetje ernste maar trots stralende blik recht in de ogen kijkt en met volle teugen geniet van het applaus. Ik zie daar ineens niet meer mijn klein kerelke staan, maar een grootse jongeman. Een juweeltje van een moment.
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen