Living in Hamburg: Unterwegs von Athen nach Hause….

Heute, am Ende meinen zweiten Audits, wird mir schon einiges klar : dieser Job ist interessant und herausfordernd, aber fragt auch viel Energie. Und Geduld, wie jetzt, wartend auf Boarding in Athens Flughafen. Zum Glück gibt es hier 60 Minuten “free internet access”und kann ich endlich nochmal unseren Blog updaten. Es gibt wieder so einiges zu erzählen über unseren neuen Mitbewohner Elko, über Brunos Geburtstag, über die Riesenhaufen Schnee…..

Vandaag zit het fieldwork van mijn tweede audit erop en ik heb al 2 dingen geleerd: deze job vraagt energie en geduld. Energie omdat je tijdens het fieldwork heel intensief van interview naar interview moet werken: vragen voorbereiden, luisteren, registreren, over de volgende vraag nadenken, alle input verwerken, en dan is het volgende interview weeral gepland. Na 3 van die dagen ben je plat (allez, ik toch). Tel daar nog bij het heen en weer gerij tussen hotels, kantoren, restaurants en luchthavens, en – hier komt het geduld in het spel - het wachten op vluchten en treinen en dan ben je op het einde van de week blij dat je naar huis kan, terug naar de normale waanzin van boterhamdozen en boekentassen, kinderen in bad en bed stoppen en dan gezellig met z’n 2 en een glas wijn op de zetel ploffen. Maar zover is het vandaag nog niet, voorlopig maak ik dankbaar gebruik van de “60 minutes free internet access” op de luchthaven van Athene en praat jullie eindelijk nog eens bij op onze blog. Er is weer wat te vertellen, over ons nieuw familielid, Elko, en over Bruno’s verjaardag bijvoorbeeld.

Zwischen Weihnachten und Neujahr konnte ich es nicht länger mit ansehen : Zizou hatte schon tagenlang nichts gegessen und kaum was getrunken. Ich wusste was das bedeutete und hab mich mit Zizou und Didier aufm Weg gemacht zum Tierarzt. Da wurde schnell klar: unsere alte liebe Miezekatze hatte keine Chance mehr, nach 14 schöne Jahre mussten wir uns verabschieden. Das war schon ein sehr traurige Entscheidung, vor allem für Bruno und Didier, für sie war Zizou schon ihr ganzes Leben dabei. Es waren einige stille Tagen danach, in den wir alle ab und zu zur Tür liefen, weil wir dachten sie steht da noch und wartet bis wir sie reinlassen…aber da war nur der kalte Wind und unsere Erinnerung der mit uns spielte. Zum Glück hatten wir ab Heiligabend einige supertolle Tage bei unseren liebsten Freunden in Hamburg und konnten uns über schönere Sachen freuen. Katzentechnisch waren wir uns ziemlich schnell einig : wieder in Holland sind wir sofort zum Tierheim gefahren wo wir eine Katze aussuchen wollten die wir ein neues Zuhause geben wollten. Bruno und Didier haben sofort die gleiche gewählt, oder lieber der Gleiche : cooler Kater Elko. Im Auto war er noch ein wenig aufgeregt, aber nach 2 Stunde in unserem Wohnzimmer jede Ecke zu untersuchen, kam er schon schnurrend auf uns zu als wollte er sagen, “ich habe alles gesehen und es ist ok, ich habe euch akzeptiert”. Und seitdem ist er da, alsob es immer so war.

Tussen Kerst en Nieuwjaar, nadat Zizou al enkele dagen helemaal niets meer wilde eten, en ik eigenlijk al wist wat dat betekende, heb ik dan toch maar al mijn moed bijeengeraapt en ben met haar en Didier naar de dierenarts gereden. Mijn bange vermoeden bleek gegrond: na 14 jaren had onze lieve trouwe levensbegeleider het moeten opnemen tegen een kwaadaardige gezwelontwikkeling waaraan niets meer te doen viel. We besloten haar niet langer te laten afzien en nadat Dirk en Bruno ook nog afscheid van haar genomen hadden, waren we enkele dagen erg droevig. Onze uitstap naar Hamburg en het fijne weerzien met onze allerliefste vrienden, inclusief de superrutsch in het nieuwe jaar, zorgde voor welkome afleiding. Voor Bruno en Didier was het echt wel heel gek, ze hadden nooit anders geweten dan dat er een poes in huis was, en ineens was het zo leeg. Onbewust ging je soms aan de deur kijken of er niemand stond te wachten om binnengelaten te worden (dat katteluikje heeft ze alleen willen gebruiken als je het voor haar openhield, wat had je gedacht van een kattenmadam?). Het was dus eigenlijk snel en unaniem beslist dat we graag een nieuwe kater of poes bij ons een neiuwe thuis wilden geven, en zo trokken we naar het dierenasiel. Bruno en Didier hadden meteen hun favoriet gevonden : den Elko. Een meer Hollandse naam had ik persoonlijk niet kunnen bedenken, en ik heb er zelf een paar dagen aan moeten wennen. Aan de naam dan, de kat zelf had na 2 uurtjes in zijn nieuwe thuis al meteen onze harten veroverd. ‘s Avonds kwam hij al spinnend op mijn schoot gekropen en wilde uitgebreid aangehaald worden. En dat gaat nu zo elke avond, alsof het nooit anders geweest is.

Übrigens, eine der Lieblingsspiele von Elko, ist Brunos Geburtstaggeschenk : eine Erweiterung seines Carerra Bahns!

Lievelingsspeelgoed van Bruno en Elko: de Carerra racebaan!

Didier daarentegen heeft samen met Dirk een heel bijzonder Kerstgeschenk gekregen : een Wilesco D24 stoommachientje! Terwijl ze samen een lego miners molentje aandrijven, heeft Bruno er plezier aan alles hierover mini”School-TV filmpje” te maken.

Der Weihnachtsmann hat für Dirk und Didier übringens mehr Jungensträume erfüllt : sie bekamen eine Wilesco D24 Dampfmaschine! Bruno hat Spass daran eine Art “Willie will’s wissen”Doku zu machen von wie D&D eine Lego Miners Rad bauen und von der Dampfmachine antreiben lassen.